Tıp Fakültesi / Faculty of Medicine
Permanent URI for this collectionhttps://hdl.handle.net/11727/1403
Browse
6112 results
Search Results
Item Comment on Toxicities in long-term survivors of head and neck cancer-A multi-national cross-sectional analysis(Başkent Üniversitesi Tıp Fakültesi, 2025) Somay, Efsun; Bascil, Sibel; Topkan, Erkan; Selek, Ugur; 41396789Item Mitigating infusion-related reactions (IRRs) with cetirizine and montelukast in patients (pts) receiving REGN7075, an EGFRxCD28 bispecific antibody (bsAb)(Başkent Üniversitesi Tıp Fakültesi, 2025) Segal, N. H.; Girda, E.; Keenan, B. P.; Hecht, J. R.; Le, X.; Johnson, M. L.; Jimenez, J. Torres; Gomez-Roca, C. A.; Ghiringhelli, F.; Ates, O.; Garcia, V. Moreno; Laux, D.; Berz, D.; Chen, R.; Wang, J.; Han, H.; Mathias, M. D.; Seebach, F. A.; Kinnaman, M. D.; Sohal, D.Item Identifying future risk factors of uncontrolled asthma control: the TAAR study perspective(Başkent Üniversitesi Tıp Fakültesi, 2025) Erdogan, Tuba; 41305966Objective: Risk factors associated with asthma symptom control is crucial for disease management. This study aimed to determine the risk factors of patients with uncontrolled asthma and to examine the relationship with their geographical patterns. Methods: This cross-sectional study was conducted at 36 centers across Turkey. Future risk factors (FRFs) such as exposure to triggers/allergens and inadequate or poor inhalation technique, etc., were identified based on the Global Initiative for Asthma (GINA) guidelines. The associations between FRFs and demographic and clinical characteristics, geographical regions, and levels of asthma control were analyzed. Results: The study included 2,053 adult asthma patients. At least one FRF was identified in 1576(76.8%) patients. The most common FRFs were exposure to allergens/triggers (n: 664; 32.3%), impaired asthma symptom control (n: 540; 26.3%), and eosinophilia (n: 526; 25.6%). Regarding regional differences, the most prevalent FRFs in the Marmara region were exposure to allergens/triggers and frequent use of short-acting beta-2 agonists (>3 boxes/year). In contrast, eosinophilia was more common in the Southeastern region, while inadequate or poor inhalation technique, noncompliance with treatment, and psychosocial or socioeconomic problems were more frequently observed in the Eastern Anatolia region. Asthma control was achieved in 79.5% of patients without any FRFs; however, this rate decreased significantly to 25% among patients with more than four FRFs. Conclusions: This study demonstrates that FRFs in asthma vary according to demographic and disease characteristics, as well as geographical distribution. An increased number of FRFs was associated with asthma control. However, an individualized approach remains essential for achieving optimal asthma management.Item Impact of adjuvant radiotherapy and mitotane on survival in localized adrenocortical carcinoma: A retrospective cohort study(Başkent Üniversitesi Tıp Fakültesi, 2025) Elmali, Aysenur; Guler, Ozan Cem; Ozyigit, Gokhan; Hurmuz, Pervin; Onal, Cem; 41399138Objectives: Adrenocortical carcinoma (ACC) is a rare, aggressive tumor with high recurrence rates after surgery. Although radiotherapy (RT) has historically been underutilized in ACC, modern RT techniques have renewed interest in its potential role for improving local control (LC). This study evaluated long-term outcomes and prognostic factors in high-risk localized ACC treated with adjuvant RT and mitotane. Methods: In this multicenter retrospective study, 23 patients with localized, high-risk ACC who underwent complete surgical resection followed by adjuvant RT between 2003 and 2023 were analyzed. All received mitotane, and 21.6% also received platinum-based chemotherapy. RT was delivered using image-guided IMRT or VMAT to a median dose of 50.4 Gy, targeting the tumor bed with or without regional lymphatics. Survival was estimated using the Kaplan-Meier method, and prognostic factors were assessed with Cox regression analyses. Results : At a median follow-up of 84.7 months, the 5-year LC, overall survival (OS), and disease-free survival (DFS) rates were 85.5%, 58.6%, and 45.6%. Locoregional recurrence occurred in two patients (8.6%), with isolated local failure in one (4.3%). Distant metastasis (DM) developed in 47.8% and was the predominant failure pattern. On univariable analysis, age > 55 years predicted worse OS and DFS, while female sex independently predicted inferior DFS. Treatment was well tolerated, with no grade >= 3 RT-related toxicities. Conclusions: Adjuvant RT achieves excellent LC with minimal toxicity in high-risk localized ACC. These exploratory findings, limited by small cohort size, retrospective design, and absence of a comparator group, warrant confirmation in larger prospective multicenter studies.Item Sıçan kornea epitel defekti iyileşme modelinde topikal insülin tedavisinin etkinliğinin incelenmesi ve topikal hiyalüronat tedavisi ile etkinliğinin karşılaştırılması(Başkent Üniversitesi Tıp Fakültesi, 2024) Tortumlu, Gökhan; Dursun Altınörs, DilekKornea epitel defektleri oftalmoloji pratiğinde sıkça karşılaşılan önemli bir sağlık sorunudur. Çalışmamızda kornea epitel defekti modeli oluşturulmuş deney sıçanlarında topikal insülinin kornea epitel defekti iyileşmesi üzerine etkilerinin suni göz yaşı ve kontrol grupları karşılaştırılarak incelenmesi amaçlanmıştır. Çalışmada Sprague Dawley cinsi 28 erişkin erkek sıçan kullanıldı. Sıçanlar rastgele seçilen 4 gruba ayrıldı. Kontrol grubu olarak epitel defekti oluşturulmayan grup alındı. Grup A’ya tedavisiz takip edilen epitel defekti grubu alındı. Grup B’yi topikal % 0.15 sodyum hiyalüronat tedavisi verilen epitel defekti oluşturulmuş sıçanlar alındı. Grup C’ye ise topikal insülin tedavisi verilen epitel defekti oluşturulmuş sıçanlar alındı. Epitel defekt grubu sıçanlarına sedasyon altında topikal anestezi sağlandıktan sonra 2 mm çapında, kornea santralinde epitel defekti oluşturuldu. Bütün sıçanların 4. saat, 12. saat, 1. Gün, 2. Gün ve 3.gün biyomikroskopik muayenesi yapıldı. Epitel defekti boyutu her muayenede florasein boyama yapılarak fotoğraflandı ve alan hesabı yapılarak defekt kapanma yüzdesi hesaplandı. 10.günde anestezi altında kornea dokuları tam kat eksize edildikten sonra sıçanlar servikal dislokasyon ile sakrifiye edildi ve histopatolojik inceleme yapıldı. Biyomikroskopik olarak epitel defekti kapanma hızları karşılaştırıldığında topikal insülin ve sodyum hiyalüronat tedavi grupları tedavisiz iyileşen gruba göre daha hızlı epitel defekti kapanması göstermiştir. Ancak topikal insülin ve sodyum hiyalüronat gruplarında epitel defekti kapanma hızı açısından iki grup arasında istatiksel olarak anlamlı bir fark izlenmemiştir. Histopatolojik olarak incelendiğinde ise kornea hasarı sonrasında iyileştirici etkisi denenen gruplar karşılaştırıldığında; ince yapı düzeyinde topikal insülin grubunun yüzey epitelinin yeniden yapılanma sürecinin daha hızlı olduğu görülmüştür. Bu yenilenme sürecini izleyen ikinci grup topikal sodyum hiyalüronat grubu olarak belirlenmiştir. Yüzey epiteldeki en yavaş yenilenme tedavisiz izlenen epitel defekti grubunda izlenmiştir.Sonuç olarak, topikal insülin tedavisinin kornea epiteli iyileşmesinde biyomikroskopik olarak fark izlenmemiş olsa da sodyum hiyaluinat’a göre histopatolojik olarak daha etkin olduğu gösterilmiştir. Corneal epithelial defects are a commonly encountered issue in ophthalmology practice. Our study aims to examine the effects of topical insulin on the healing of corneal epithelial defects on experimental corneal epithelial defect model in rats and comparing them with artificial tears and control groups. In the study, 28 adult male Sprague Dawley rats were randomly divided into 4 groups. The control group consisted of rats with no epithelial defect. Group A comprised rats with untreated epithelial defects. Group B included rats with epithelial defects treated with topical 0.15% sodium hyaluronate. Group C consisted of rats with epithelial defects treated with topical insulin. After providing topical anesthesia to the rats in the epithelial defect groups under sedation, a 2 mm diameter epithelial defect was created at the central cornea. Biomicroscopic examinations were performed on all mice at the 4th hour, 12th hour, 1st day, 2nd day, and 3rd day. The size of the epithelial defect was photographed at each examination after fluorescein staining, and the percentage of defect closure was calculated. On the 10th day, after excising the corneal tissues under anesthesia, rats were sacrificed by cervical dislocation, and histopathological examination was conducted. When comparing the rates of corneal epithelial defect closure biomicroscopically, the topical insulin and sodium hyaluronate treatment groups showed faster closure compared to the untreated healing group. However, there was no statistically significant difference in the rate of epithelial defect closure between the topical insulin and sodium hyaluronate groups. Histopathologically, when the healing effects of the tested groups were compared, it was observed that at the fine structural level, the topical insulin group had a faster surface epithelial remodeling process. The second group following this renewal process was the topical sodium hyaluronate group. The slowest renewal in surface epithelium was observed in the untreated epithelial defect group. In conclusion, although no biomicroscopic difference was observed in corneal epithelial healing with topical insulin treatment compared to sodium hyaluronate, it has been demonstrated to be more effective histopathologically.Item Tek merkezli on iki yıllık mide poliplerinin retrospektif analizi(Başkent Üniversitesi Tıp Fakültesi, 2024) İbrahim, Mihuna; Suna, NuretdinAmaç: Gastrik polipler genellikle özofagogastroduodenoskopide (ÖGD) tesadüfen saptanan üst gastrointestinal sistemin asemptomatik lezyonlarıdır. Çoğunlukla benign lezyonlardır. Bu çalışma gastrik poliplerin histopatolojik özellikleri belirlenmesi ve bu özellikleri ile hastaların demografik ve klinik özellikleri arasında olası ilişkilerin analiz edilmesi amacıyla gerçekleştirildi. Gereç ve yöntem: Başkent Üniversitesi Tıp Fakültesi Gastroenteroloji Anabilim Dalı Endoskopi Ünitesinde 12 yıllık dönemde (2012-2023 yılları arasında) ÖGD yapılan hastaların verileri retrospektif olarak incelendi. Gastrik polip saptanan 1804 hastanın yaşı, cinsiyeti, ÖGD endikasyonları, sigara ve alkol kullanım alışkanlığı, proton pompa inhibitör ilaç (PPİ) ve non-steroidal inflamatuar ilaç (NSAİİ) kullanımı, ailede mide kanser öyküsü, kolorektal polip/karsinom öyküsü, Helikobakter pylori (H.pylori), metaplazisi ve atrofik gastrit varlığı, ve saptananan mide poliplerinin yeri, sayısı, boyutları, ve histopatolojik inceleme sonuçları değerlendirildi. Bulgular: Bu çalışma kapsamında ÖGD yapılan 54404 hasta incelendi. Dışlama kriterlerine göre toplam 14073 hasta çalışma dışı bırakıldı. Çalışma kriterlerine uygun 40331 hastanın 1804’ünde (%4,4) gastrik polip saptandı. Hastaların %69,7’si (n=1257) kadın, %30,3’ü (n=547) erkek olup yaş ortalaması 60,77±14,10 (18-98) yıldı. En sık sırasıyla dispepsi (%28,7), tarama (%21,4) ve demir eksikliği anemisi (%17) endikasyonlarıyla ÖGD yapıldı. Gastrik poliplerinin en sık yerleşim yeri korpus (%43,1, n=778) olup ortalama çapı 6,28±5,60 mm olarak saptandı. Görülme sıklığına göre sırası ile fundik gland polip [FGP (%61)], hiperplastik polip [HP (%30,7)], nöroendokrin tümör [NET (%2,3)], adenomatöz polip [AP (%1,8)], ksanthom (%1,2) ve mide adenokarsinom (%0,9) saptandı. Poliplerin 37’sinde (%2,1) displazi saptandı. FGP oranı kadınlarda daha yüksek iken HP polip oranı erkeklerde yüksek bulundu (p<0,001). Yaşı ≥45 olan hastalarda HP oranı daha fazla saptandı (p<0,001). PPİ kullananlarda FGP diğer poliplere göre istatistiksel açıdan anlamlı olarak daha yüksek bulundu (p<0,001). H. pylori pozitif hastalarda diğer poliplere göre HP oranı daha fazla saptandı (p<0,001). Atrofik gastrit ve intestinal metaplazisi bulunanlarda bulunmayan hastalara göre HP oranı daha yüksek saptandı (Sırasıyla, p<0,01 ve p<0,001). Sonuç: Çalışmamızdaki gastrik polip prevalansı, literatürde açıklanan oranlarla benzerdir. PPİ kullanan hastalar ile FGP’ler arasında bulunan korelasyona karşın, H. pylori ve prekanseröz lezyonlar olan intestinal metaplazi ve mide atrofisi ile HP’ler arasında korelasyonu vardı. Bu nedenle, HP saptanan hastalarda polip çevresindeki mukozadan yeterli biyopsi alınması önemlidir.Aim: Gastric polyps are asymptomatic lesions of the upper gastrointestinal tract that are usually detected incidentally during esophagogastroduodenoscopy (EGD). They are mostly benign lesions. This study was carried out to determine the histopathological features of gastric polyps and to analyze possible relationships between these features and the demographic and clinical characteristics of the patients. Material and Method: Data of patients who underwent EGD in the Endoscopy Unit of Başkent University Faculty of Medicine, Department of Gastroenterology, during a 12-year period (between 2012 and 2023) were reviewed retrospectively. 1804 patients diagnosed with gastric polyps were analyzed. Age, gender, EGD indications, smoking and alcohol use habits, proton pump inhibitor drug (PPI) and non-steroidal inflammatory drug (NSAID) use, family history of stomach cancer, colorectal polyp/carcinoma history, Helicobacter pylori ( H.pylori), presence of metaplasia and atrophic gastritis, location, number, size and histopathological examination results of the detected gastric polyps were evaluated. Results: Within the scope of this study, 54,404 patients who underwent EGD were examined. A total of 14,073 patients were excluded from the study according to the exclusion criteria. Gastric polyps were detected in 1804 (4.4%) of 40,331 patients who met the study criteria. 69.7% (n=1257) of the patients were female, 30.3% (n=547) were male, and the average age was 60.77±14.10 (18-98) years. EGD was performed most frequently for dyspepsia (28.7%), screening (21.4%) and iron deficiency anemia (17%) indications, respectively. The most common location of gastric polyps was the corpus (43.1%, n=778) and the average diameter was 6.28±5.60 mm. According to the frequency of occurrence, 61% fundic gland polyp (FGP), 30.7% hyperplastic polyp (HP), 2.3% neuroendocrine tumor (NET), 1.8% adenomatous polyp (AP), 1.2% xanthoma and 0.9% gastric adenocarcinoma was detected as a result of this study. Dysplasia was detected in 37 (2.1%) of the polyps. While the FGPs were found more commonly in women, HPs were found more commonly in men (p<0.001). The number of HPs was found to be statistically significantly higher in patients aged ≥45 years (p<0.001). FGP was detected significantly more frequently in PPI users than other polyp types (p<0.001). HP was found to be higher in H. pylori positive patients compared to other polyps (p<0.001). HP rate was found to be higher in patients with atrophic gastritis and intestinal metaplasia than in patients without (p<0.01 and p<0.001, respectively). Conclusion: The prevalence of gastric polyp in our study is similar to the rates reported in the literature. A correlation was found between H. pylori positivity and HPs, FGP and PPI use, as well as HPs and precancerous lesions like intestinal metaplasia and gastric atrophy. Therefore, it is important to take adequate biopsies from the mucosa around the polyp in patients with HP.Item Farmasötik mikrobiyoloji uygulamaları(2025) Abbasoğlu, UfukItem Sodyum glukoz ortak taşıyıcı-2 inhibitör tedavisi kullanan tip-2 diyabetes mellitus hastalarından oluşan bir retrospektif kohortta glomerüler filtrasyon hızının ürik asit metabolizmasına etkisi(Başkent Üniversitesi Tıp Fakültesi, 2024) Emre, Varoğlu; Altuğ, KurtSodyum glukoz ortak taşıyıcı-2 (SGLT-2) inhibitörleri Tip-2 Diyabetes Mellitus (Tip-2 DM) tedavisinde kullanılan oral antidiyabetik ajanlardır. SGLT-2 inhibitörlerinin üriner glukoz atılımıyla etkili glisemik kontrol sağlamasının yanı sıra diyabet hastalığın prognozuna etkili olan serum ürik asit (ÜA) düzeyini düşürdüğü bilinmektedir. Çalışmanın amacı SGLT-2 inhibitör tedavisi alan Tip-2 DM hastalarındaki farklı glomerüler filtrasyon hızının (GFH) serum ÜA düzey değişimine etkisini incelemektir. 1 Ocak 2017- 30 Eylül 2022 tarihleri arasında Başkent Üniversitesi Ankara Hastanesi Endokrin ve Metabolizma Hastalıkları Polikliniği’ne başvuran, Tip-2 DM tanısı almış ve SGLT-2 inhibitör tedavi raporu çıkarılıp reçetesi yazılan 3004 hasta çalışmanın evrenini oluşturmaktadır. Hastanın kesintisiz SGLT-2 inhibitörü kullanmaması, 3.ay ve/veya 12.ay takip kontrollerine gelmemesi, serum ÜA düzeyini etkileyen ilaçlar kullanması ve gut hastalığı tedavisi alıyor olması dışlama kriterleriydi. Hastane Medikal Bilgi Sistemi üzerinden çalışmanın örneklemini oluşturan 410 hastanın, SGLT-2 inhibitör ilaç raporu almadan önce ölçülen serum HbA1C, açlık kan şekeri (AKŞ), kreatinin, yüksek dansiteli lipoprotein (HDL), düşük dansiteli lipoprotein (LDL), trigliserit, ÜA ve idrar glukoz düzeyleri ile SGLT- 2 inhibitör tedavisi altındaki 3.ay ve 12.ayda bakılan değerleri karşılaştırılmıştır. Böbrek Hastalıkları Küresel Sonuçların İyileştirilmesi Vakfı’na (KDIGO) göre hastalar 3 gruba (GFH ≥90, 60-89, 30-59 ml/dk/1,73m2) ayrılmış ve SGLT-2 inhibitörlerinin GFH’a göre ürik asit düzeyine etkisi incelenmiştir. Çalışma grubu 227 erkek, 183 kadın hastadan oluşmaktaydı. Hastaların yaş ortalamaları 59,1±11,55/yıl idi. Hastaların SGLT-2 inhibitör tedavi öncesi ölçülen serum HbA1C, AKŞ, kreatinin, LDL, trigliserit, ÜA değerleri tedavi altında azalırken; HDL ve idrar glukoz düzeyleri ise tedavi altında arttığı saptandı. GFH düzeyi 30-59 ml/dk/1,73m2 arasında olan hastalarda ilaç öncesi (6,35±1,31), ilaç tedavisi 3.ay (6,02±1,05) ve ilaç tedavisi 12.ay (5,97±1,21) takiplerinde serum ÜA değerleri arasında anlamlı fark bulunmadı (p=0,368). Çalışma, SGLT-2 inhibitörlerinin serum ÜA düzeyine olan etkisinin GFH’a göre farklılık gösterdiğini saptamıştır. SGLT-2 inhibitörlerinin, yalnızca antidiyabetik ilaç olmadıkları, bu ilaçların lipit profili ve GFH’ı korunmuş hastalarda serum ürik asit düzeyine olan etkileri ile hiperlipidemi ve hiperürisemi ilişkili hastalıklara karşı da koruyucu rolü olabileceğini göstermiştir. Sodium glucose cotransporter-2 (SGLT-2) inhibitors are oral antidiabetic agents used in the treatment of type-2 diabetes mellitus (type-2 DM). SGLT-2 inhibitors are known to provide effective glycemic control through urinary glucose excretion, as well as to reduce serum uric acid (UA) levels, which affect the prognosis of diabetes. The aim of the study was to investigate the effect of different glomerular filtration rates (GFR) on serum UA level changes in Type-2 DM patients receiving SGLT-2 inhibitor therapy. Between January 1, 2017 and September 30, 2022, 3004 patients who were admitted to the Endocrine and Metabolic Diseases Outpatient Clinic of Başkent University Ankara Hospital, diagnosed with Type-2 DM and prescribed SGLT-2 inhibitor treatment reports and prescriptions constituted the study population. Exclusion criteria were that the patient was not taking SGLT2 inhibitors continuously, did not attend the 3rd month and/or 12th month follow-up visits, was taking medications that affect serum UA levels, and was being treated for gout. Serum HbA1C, fasting blood glucose (FBG), creatinine, high-density lipoprotein (HDL), low-density lipoprotein (LDL), triglyceride, UA and urine glucose levels measured before receiving SGLT-2 inhibitor medication report were compared with the values measured at 3 months and 12 months under SGLT-2 inhibitor treatment in 410 patients who constituted the sample of the study through the Hospital Medical Information System. Patients were divided into 3 groups (GFR ≥90, 60-89, 30-59 ml/min/1.73m2) according to the Kidney Disease Foundation for Improving Global Outcomes (KDIGO) and the effect of SGLT-2 inhibitors on uric acid levels according to GFR was analyzed. The study group consisted of 227 male and 183 female patients. The mean age of the patients was 59.1±11.55/year. Serum HbA1C, FBG, creatinine, LDL, triglycerides, and UA levels decreased, whereas HDL and urine glucose levels increased under drug treatment compared to before SGLT-2 inhibitor treatment. In patients with GFR between 30-59 ml/min/1.73m2, no significant difference was found between serum UA values at pre-drug (6.35±1.31), 3rd month under drug therapy (6.02±1.05) and 12th month under drug therapy (5.97±1.21)(p=0.368). The study found that the effect of SGLT-2 inhibitors on serum UA levels differed according to GFR. The study showed that SGLT-2 inhibitors are not only antidiabetic drugs, but may also have a protective role against hyperlipidemia and hyperuricemia-related diseases with their effects on lipid profile and serum uric acid levels in patients with preserved GFR.Item Tıkınırcasına yeme bozukluğu tarama anketinin ((beds-7) binge-eating disorder screener) türkçe geçerlilik ve güvenilirlik çalışması(Başkent Üniversitesi Tıp Fakültesi, 2024) Caner, Aker; Altuğ, KurtTıkınırcasına Yeme Bozukluğu (TYB); tıbbi, psikolojik ve sosyal problemlere neden olan ve yaşam kalitesini düşüren bir yeme bozukluğudur.DSM-5’te kendi başına ayrı bir bozukluk olarak tanımlanan TYB’nin görülme sıklığı giderek artmaktadır. Çalışmanın amacı, TYB olan bireyleri belirlemek için kullanılan BEDS-7 (Binge Eating Disorder Screener-7) ölçeğinin Türkçe çevirisini yapmak ve çevrilen formun psikometrik özelliklerini incelemektir. Katılımcıların yaş, cinsiyet, boy, kilo, meslek, medeni durum ve ruhsal hastalık öyküsü gibi sosyodemografik bilgileri toplanmıştır. Ayrıca, katılımcılar tarafından Beck Depresyon Ölçeği (BDÖ) ve Beck Anksiyete Ölçeği (BAÖ) doldurulmuştur. TYB tanısında kullanılan yarı yapılandırılmış bir görüşme olan EDA-5 (Eating Disorder Assessment for DSM-5) testi uygulanmıştır. BEDS-7 ölçeği, son üç ayda aşırı yeme epizodu yaşanıp yaşanmadığını ve bu epizotlar sırasında yaşanan duygusal durumları sorgulayan yedi sorudan oluşmaktadır. İlk iki soru evet ve hayır seçenekli olup, ilk soruya hayır yanıtı verilmesi durumunda test sonlandırılmaktadır. İkinci soruya evet yanıtı verilmesi halinde diğer sorular yanıtlanmaktadır. Sorular, aşırı yeme epizotları esnasında yaşanan stres, kontrol kaybı, aç olmadığı halde yeme, utanç ve suçluluk hissi gibi duyguları sorgulamaktadır. Çalışmanın bulgularına göre, BEDS-7’nin Türkçe versiyonunun anlamlı düzeyde geçerlilik ve güvenilirlik sağladığı saptanmıştır. Ölçeğin faktör yapısını incelemek için gerçekleştirilen açımlayıcı faktör analizi (AFA) neticesinde, iki boyuttan oluşan bir yapı ortaya konmuştur. Yedinci madde, tüm katılımcılar tarafından aynı şekilde yanıtlandığı için herhangi bir boyuta dahil edilmemiştir. Ölçeğin altı maddesinin Cronbach alfa katsayısı 0,693 olarak bulunmuştur. Doğrulayıcı faktör analizi (DFA) kullanılarak ilgili değişkenler arasındaki korelasyonlar incelenmiş ve ölçeğin yapısal geçerliliği desteklenmiştir. Çalışmanın sonuçlarına göre, BEDS-7’nin depresyon ve anksiyete semptomlarını değerlendiren BDÖ ve BAÖ ile anlamlı düzeyde pozitif ilişkili olduğu görülmüştür. BEDS-7 toplam puanı; BDÖ toplam puanıyla %49,6, BAÖ toplam puanıyla %58,9 oranında pozitif ilişkili bulunmuştur. Sonuç olarak, bu çalışma BEDS-7’nin Türkçe versiyonunun geçerlilik ve güvenilirliğini ortaya koymuştur. BEDS-7’nin Türkçe versiyonunun, TYB taramasında kullanılabilir bir ölçek olarak klinik ve araştırma ortamlarında özellikle de birinci basamakta kullanılabileceği sonucuna varılmıştır. Binge Eating Disorder (BED) is an eating disorder that leads to medical, psychological and social problems and negatively affects quality of life. The prevalence of BED, which is defined as a separate disorder in DSM-5, is gradually increasing. The aim of this study is to translate the BEDS-7 (Binge Eating Disorder Screener-7) scale, which is used to identify individuals with BED, into Turkish and to examine the psychometric properties of the translated questionnaire. Sociodemographic information such as age, gender, height, weight, occupation, marital status and history of mental illness were collected. In addition, Beck Depression Inventory (BDI) and Beck Anxiety Inventory (BAI) were completed by the participants. The EDA-5 (Eating Disorder Assessment for DSM-5), a semi-structured interview used in the diagnosis of BED, was administered. The BEDS-7 scale consists of seven questions examining whether binge eating episodes have been experienced in the last three months and the emotional states experienced during these episodes. The first two questions have yes and no options, and the test is terminated if the first question is answered no. If the response to the second question is yes, the other questions will be answered. The questions investigate emotions experienced during binge eating episodes such as stress, loss of control, eating when not hungry, shame and guilt. According to the findings of the study, it was determined that the Turkish version of the BEDS-7 provided significant validity and reliability. Exploratory factor analysis (EFA) conducted to determine the factor structure of the scale revealed a two-dimensional structure. The seventh item was not included in any dimension because it was answered in the same way by all participants. Cronbach's alpha coefficient of the six items of the scale was found to be 0.693. Using confirmatory factor analysis (CFA), the correlations between the relevant variables were examined and the structural validity of the scale was supported. According to the results of the study, the BEDS-7 was found to be significantly positively correlated with the BDI and BAI, which assess depression and anxiety symptoms. BEDS-7 total score was positively correlated with BDI total score by 49.6% and with BAI total score by 58.9%. In conclusion, this study demonstrated the validity and reliability of the Turkish version of the BEDS-7. It was concluded that the Turkish version of BEDS-7 can be used in clinical and research settings, especially in primary care, as a usable scale in BED screening.Item Bir üniversite hastanesinde tanı konulan hiperparatiroidi hastalarının epidemiyolojik özelliklerinin değerlendirilmesi(Başkent Üniversitesi Tıp Fakültesi, 2024) Meliha Nur, Özen; Altuğ, KurtParatiroid bezleri, vücudun kalsiyum ve fosfor seviyelerini düzenlemek için önemli bir role sahip olan paratiroid hormonunu (PTH) salgılar. PTH'nin aşırı salgılanması hiperparatiroidizm olarak bilinen bir endokrinolojik durumu oluşturur. Amacımız, hastanemize başvuran hiperparatiroidili hastaların klinik, laboratuvar ve görüntüleme bulgularını retrospektif bir şekilde değerlendirerek altta yatan nedenlerini (etyolojilerini) ve görülme sıklığını araştırmaktır. Bu retrospektif çalışmada Başkent Üniversitesi Ankara Hastanesi’ne 2016 ve 2023 yılları arasında başvuran 18 yaş ve üzeri olan 3929 hasta dahil edildi. PTH düzeyi yüksek olan ve düzeltilmiş kalsiyum hesaplanması için gereken albümin düzeyi bakılmış olan 1253 hasta çalışmanın örneklemini oluşturmuştur. Analizler sonucunda hastalara laboratuvar değerlerine göre primer, sekonder ve tersiyer hiperparatiroidizm tanıları konularak bu tanıların dağılımları hesaplanmıştır. Çalışma grubu 693 kadın, 560 erkek hastadan oluşmaktaydı. Tüm hastaların yaş ortalamaları 55,90±17,64/yıl idi. Hastaların 189’u PHPT, 1032’si SHPT ve 32’si THPT tanılarına sahipti. PHPT alt tanılarından %64,6 oranında normokalsemik primer hiperparatiroidizm (NPHPT), SHPT alt tanılarından ise %69,6 oranında Kronik Böbrek Hastalığı (KBH)’na bağlı SHPT en sık görülen alt tanılardı. Tüm hastaların %74,5’inde D vitamini eksikliği, %6,3’ünde nefrolitiyazis öyküsü mevcuttu. SHPT tanılı hastaların %43,2’sinde, THPT tanılı hastaların ise %34,4’ünde hemodiyaliz öyküsü vardı. Hipertansiyon tüm hastalarda en sık gördüğümüz komorbid durumdu. Tüm hastaların %4,2’sine paratiroidektomi yapılmış olup %73,5 oranında en sık görülen patoloji sonucu paratiroid adenomu olarak bulundu. The parathyroid glands play a crucial role in regulating the body's calcium and phosphorus levels by secreting parathyroid hormone (PTH). Excessive secretion of PTH leads to a condition known as hyperparathyroidism. Our aim is to retrospectively evaluate the clinical, laboratory, and imaging findings of patients with hyperparathyroidism who were admitted to our hospital, and to investigate the underlying causes (etiologies) and prevalence. In this retrospective study, 3929 patients aged 18 and over who were admitted to Başkent University Ankara Hospital between 2016 and 2023 were included. The sample consisted of 1253 patients with high PTH levels and measured albumin levels required for corrected calcium calculation. Based on the laboratory values, patients were diagnosed with primary, secondary, and tertiary hyperparathyroidism, and the distribution of these diagnoses was calculated. The study group consisted of 693 female and 560 male patients. The mean age of all patients was 55.90±17.64 years. Of the patients, 189 had PHPT, 1032 had SHPT, and 32 had THPT. Among the PHPT subtypes, normocalcemic primary hyperparathyroidism (NPHPT) was the most common, accounting for 64.6%. Among the SHPT subtypes, the most common was SHPT due to Chronic Kidney Disease (CKD), accounting for 69.6%. Vitamin D deficiency was present in 74.5% of all patients, and 6.3% had a history of nephrolithiasis. A history of hemodialysis was present in 43.2% of SHPT patients and 34.4% of THPT patients. Hypertension was the most common comorbid condition in all patients. Parathyroidectomy was performed in 4.2% of all patients, with parathyroid adenoma being the most common pathological result, found in 73.5% of cases.