Viyola dışındaki esntrümanlar için yazılmış eserlerin viyolaya aktarılmasındaki etkenler ve repertuvara katkıları

Abstract

Farklı enstrümanlardan çeşitli enstrümanlara uyarlama yapmak yüzyıllardır kullanılan etkin bir uygulamadır. 20. yüzyıl öncesi, eser bakımından eksik kaldığı düşünülen viyola repertuvarının, aktarılan eserlerle genişletilmesinin genel tarama modeli ile incelendiği bu çalışmada; farklı enstrümanlar için yazılmış eserlerin uyarlanarak viyola repertuvarına kazandırılmasındaki etkenler ve viyola literatürüne katkıları araştırılmıştır. Viyolanın tarihsel süreçteki yapısal gelişimi ve bu süreçteki orijinal viyola eserleri ile viyolaya uyarlanarak repertuvara kazandırılmış eserlerin dönemlere göre dağılımı ele alınmıştır. Viyolanın bütün dönemlerde armoniyi tamamlayan vazgeçilmezlerden biri olarak görülmesine ek olarak, bugünkü solo kimliğine ulaşma süreci incelenmiştir. Araştırmanın sonucunda; viyolanın bugünkü formuna ulaşması ve viyola icracılarının sayıca artışının, viyola için eser üreten bestecilerin de artış göstermesini etkilediği gözlenmiştir. Bunların yanı sıra; viyolanın bahsedildiği gibi kısıtlı bir repertuvarı bulunmadığı, aksine hem orijinal hem de aktarılan eserler bakımından kayda değer bir eser dağarcığına sahip olduğu bilgisi ortaya çıkmıştır. Arranging from different instruments to various instruments has been an effective application used for centuries. In such work, where general scanning model is used to expand the viola repertoire considered insufficient in recognition of works before 20th century, the factors relating to arranging the works written for different instruments to viola repertoire as well as their contributions to viola literature. The structural development of viola in historical continuum and original viola works within this continuum as well as the works arranged to viola and added into repertoire taking their dispersion as per periods into consideration. In addition to the consideration about viola's possessing an indispensable role in completing a harmony, the instrument's gaining the process of today's solo identity is examined. At the end of the research, it is observed that, viola's gaining its today's form accompanying with the numerical increase in viola performers affected the increase in composers generating pieces for viola. Besides, the research elicited the fact that, viola does not possess a limited repertoire as mentioned and in contrast, the instrument has a remarkable span of works both with respect to original ones as well as transposed ones.