Sıçanlarda donmuş omuz modelinde, intraartiküler ve oral kortikosteroid tedavisinin karşılaştırılması

Abstract

Bu deneysel çalışmada donmuş omuz hastalığında oral ve intraartiküler kortikosteroid tedavilerinin iyileşmeye sağlayacağı katkının klinik ve histopatolojik düzeyde kıyaslanması amaçlanmıştır. Çalışmaya dahil edilen 80 adet erişkin Sprague-Dawley sıçan 5 eşit gruba ayrıldı. Sham grubu dışında kalan diğer hayvanların omuzlarında sütür ile internal tespit yöntemi ile 8 hafta boyunca immobilizasyon sağlanarak donmuş omuz hastalık modeli oluşturuldu. Sekizinci hafta sham ve kontrol grupları sakrifiye edilerek hasta ve sağlıklı omuz verileri elde edildi. Yine sekizinci hafta oral tedavi grubuna 50 mg/kg metilprednizolon başlandı, intraartiküler tedavi grubuna ise tek doz 0.5mg/kg triamsinolon asetonid uygulandı. Onuncu hafta kalan gruplar sakrifiye edildi. Sakrifikasyon sonrası “en bloc” olarak skapulotorasik dezartikulasyonla alınan omuz eklemlerinin yarısı eklem hareket açıklığı ölçümünde diğer yarısı histopatolojik inceleme için kullanıldı. Kontrol (hastalık modeli) grubunun tüm yönlerde omuz eklem hareket açıklık dereceleri sham (sağlıklı) grubuna kıyasla düşük saptandı (P<0.01). Doğal seyir ve intraartiküler steroid gruplarında hastalık modeliyle karşılaştırıldığında abduksiyon yönünde anlamlı artış saptandı (P<0.05); fakat tüm yönlerde iyileşme düzeyinin sağlıklı değerler kadar iyi olmadığı anlaşıldı (P<0.01). İntraartiküler tedavi ile elde edilen abduksiyon yönündeki bu iyileşmenin doğal seyirden ve oral steroid tedavisinden yüksek olduğu saptandı (P<0.01). Oral steroid grubunda hastalık modelinden anlamlı fark oluşturacak düzeyde iyileşme sağlanamadığı ve doğal seyire göre üstünlüğü olmadığı gösterildi (P>0.05). Histopatolojik olarak immobilize grupta saptanan aksiller poşun daraldığı, sinoviyal yüzeyin kıvrımlı yapısının azaldığı, kapiller damar sayısının azaldığı, şiddetli fibroblastik proliferasyon ve şiddetli kollejen birikimi bulguları diğer gruplardan istatistiksel açıdan anlamlı saptanmadı (P>0.05). Ayrıca immobilizasyonun kapsülde kalınlaşmaya neden olduğu ve tedavi ile düzelmediği anlaşıldı (P<0.05). Sonuç olarak intraartiküler steroid enjeksiyonu, oral steroid tedavisine göre eklem hareket açıklığını artırmada başarılı bulundu. Bu bulgular klinik çalışmaları doğrulamaktadır. In this experimental study, it was aimed to compare the contribution of oral and intraarticular corticosteroid treatments to healing in frozen shoulder disease at clinical and histopathologic level. Eighty adult Sprague-Dawley rats included in the study were divided into 5 equal groups. The frozen shoulder disease model is developed by immobilizing shoulders of animals except sham group for 8 weeks, by internal fixation with sutures. At the eighth week, sham and control groups were sacrificed to collect data for healthy and diseased shoulders. Also at the eighth week, 50 mg/kg methylprednisolone was started for the oral treatment group and a single dose of 0.5 mg / kg triamcinolone acetonide was injected for the intraarticular treatment group. The remaining groups were sacrificed on the tenth week. After sacrification, half of the shoulder joints taken with scapulothoracic disarticulation as "en bloc" were used for joint range of motion measurement and the other half was used for histopathological examination. Control (disease model) group shoulder range of motion in all directions were lower than sham (healthy) group (P <0.01). In natural course and intraarticular steroid groups there was a significant increase in the direction of abduction compared to the disease model (P <0.05). But it was understood that in all directions the level of healing was not as good as the healthy values (P <0.01). It was found that this improvement in abduction obtained by intraarticular treatment was higher than natural course and oral steroid treatment (P <0.01). It was shown that there was no improvement in the oral steroid group compared to the disease model and no superiority to the natural course (P> 0.05). Histopathologically, there was no statistically significant difference (P> 0.05) between the groups in terms of the obliteration of axillary pouch, decreased synovial ruffled structure, decreased number of capillary vessels, presence of severe fibroblastic proliferation and severe collagen accumulation which was found in the immobilized group. It was also found that immobilization caused thickening in the capsule and this thickening did not reduce with treatment (P <0.05). As a result, in frozen shoulder disease intraarticular steroid injection was found to be effective in increasing the range of motion compared to oral steroid treatment. These findings confirm clinical trials.