Browsing by Author "Yiğit, Ayşe Arzu"

Now showing 1 - 4 of 4

Deneysel olarak diyabet oluşturulan ratlarda egzersizin linagliptin tedavisine etkilerinin oksidan ve antioksidan sistem yönünden incelenmesi
(Başkent Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, 2024) Çayır, Melis; Yiğit, Ayşe Arzu
Tip 2 diyabette görülen kronik hiperglisemi oksidatif stres artışına ve enflamasyona neden olur. Diyabetin önlenmesinde ve tedavisinde aerobik egzersiz eğitimi ve hiperglisemiyi önleyen bazı tedaviler uygulanmaktadır. Bu araştırmada da deneysel olarak tip 2 diyabet oluşturulmuş sıçanlarda aerobik egzersizin, anti-diyabetik ilaçlardan linagliptinin ve her ikisinin kombine kullanımının glisemik kontrol, oksidatif stres ve enflamasyon üzerindekini incelemek amaçlanmıştır. Çalışmada 45 adet erkek Wistar Albino sıçan kullanıldı. Sıçanların 9’u sham kontrol olarak ayrıldıktan sonra, diğerlerine 2 hafta boyunca yüksek yağlı diyet verildi ve streptozotosin ile tip 2 diyabet oluşturuldu. Diyabet oluşturulan sıçanlar da diyabet, diyabet+egzersiz, diyabet+linagliptin ve diyabet+egzersiz+linagliptin grupları olmak üzere 4 gruba ayrıldı. Tek başına egzersiz eğitimi grubu ve linagliptin ile kombine egzersiz grubundaki sıçanlar haftada 5 gün olmak üzere 6 hafta boyunca günde 30 dk’lık yüzme egzersizine tabi tutuldu. Linagliptin ile tedavi grubu ve linagliptin ile kombine egzersiz grubundaki sıçanlara ise 6 hafta boyunca 3 mg/kg/gün dozunda linagliptin oral gavaj yolu ile verildi. Deney başında ve sonunda sıçanların vücut ağırlığı ve kan glikozu ölçüldü. Deney sonunda alınan kanlardan elde edilen serumlarda insülin düzeyi, tümör nekroz faktörü alfa (TNF-α), interlökin-10 (IL-10), total antioksidan kapasite (TAK) ve total oksidan kapasite (TOK) düzeyleri değerlendirildi. İstatistiksel analiz GraphPad programında bağımlı t testi, tek yönlü ANOVA ve Tukey’in çoklu karşılaştırma testi kullanıldı ve p<0.05 düzeyi anlamlı kabul edildi. Çalışma sonucunda aerobik egzersiz eğitiminin ve linagliptin tedavisinin ayrı ayrı ve kombine uygulanmasının glisemik kontrol üzerinde (kan glikozu ve serum insülin) olumlu etkilere sahip olduğu görüldü. Ayrıca, diyabetli hayvanlarda aerobik egzersiz eğitimi tek başına uygulandığında enflamasyon durumu (TNF-α) baskılarken linagliptin tedavisi egzersizin enflamasyon durum üzerindeki olumlu etkisini tersine çevirdi. Bağımsız olarak veya kombine bir şekilde her iki tedavi yönteminin de total oksidan ve antioksidan kapasite üzerinde herhangi bir etkisi görülmedi. Sonuç olarak, diyabetik hayvanlarda 6 hafta boyunca uygulanan egzersiz eğitimi ve 3 mg/kg/gün linagliptin uygulamasının ayrı ayrı ya da kombine olarak her ne kadar glisemik indekse olumlu etkilerinin olduğu görülse de enflamasyonu azaltan ve antienflamatuar etki gösteren tek uygulamanın egzersiz eğitimi olduğu, linagliptin ya da egzersiz+linagliptin kombinasyonun bu yönlerden çok da olumlu etkilerinin görülmediği gözlendi. Etkileri daha iyi yorumlamak için çalışmada olumlu etkilerinin olması beklenen linagliptinin daha yüksek dozlarının ve daha uzun süreli aerobik egzersiz eğitiminin etkilerinin araştırılmasının da faydalı olabileceği düşünülmektedir. Chronic hyperglycemia in type 2 diabetes leads to increased oxidative stress and inflammation. Aerobic exercise training and some treatments that prevent hyperglycemia are applied in the prevention and treatment of diabetes. The aim of this study was to investigate the effects of aerobic exercise, an anti-diabetic drug linagliptin and the combined use of both on glycemic control, oxidative stress and inflammation in rats with experimentally induced type 2 diabetes. In the study, 45 male Wistar Albino rats were used. After 9 of the rats were separated as sham control, the others were given a high-fat diet for 2 weeks and type 2 diabetes was induced with streptozotocin. Rats with diabetes were divided into 4 groups: diabetes, diabetes + exercise, diabetes + linagliptin and diabetes + exercise + linagliptin groups. Rats in the exercise training alone group and the exercise combined with linagliptin group were subjected to swimming exercise for 30 min daily for 6 weeks, 5 days a week. Rats in the linagliptin treatment group and linagliptin combined with exercise group were given linagliptin at a dose of 3 mg/kg/day by oral gavage for 6 weeks. Body weight and blood glucose were measured at the beginning and end of the experiment. Insulin level, tumor necrosis factor alpha (TNF-α), interleukin-10 (IL-10), total antioxidant capacity (TAC) and total oxidant capacity (TOC) levels were evaluated in the serum obtained from the blood taken at the end of the experiment. Statistical analysis was performed in GraphPad program using dependent t test, one-way ANOVA and Tukey's multiple comparison test and p<0.05 level was considered significant. The results of the study showed that aerobic exercise training and linagliptin treatment separately and in combination had positive effects on glycemic control (blood glucose and serum insulin). Furthermore, aerobic exercise training alone suppressed inflammatory status (TNF-α) in diabetic animals, whereas linagliptin treatment reversed the positive effect of exercise on inflammatory status. There was no effect of either treatment modality, independently or in combination, on total oxidant and antioxidant capacity. In conclusion, although exercise training and linagliptin 3 mg/kg/day administered separately or in combination for 6 weeks had positive effects on glycemic index in diabetic animals, it was observed that exercise training was the only application that reduced inflammation and showed anti-inflammatory effect, and linagliptin or exercise+linagliptin combination did not have positive effects in these aspects. In order to better interpret the effects, it is thought that it may be useful to investigate the effects of higher doses of linagliptin, which is expected to have positive effects in the study, and the effects of longer aerobic exercise training.
Effect of vildagliptin and metformin on anxiety in streptozotocininduced diabetic rats
(Başkent Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, 2022) Alshareef, Mohammed; Yiğit, Ayşe Arzu
Diabetes mellitus is caused by insulin secretion deficiency or a disorder in its action. Vildagliptin and metformin are two of the most recognized drugs that are used in the treatment of type 2 diabetes mellitus. The study aimed to compare the effects of metformin, vildagliptin, and their combined effect in altering behaviours of streptozocin-induced diabetic rats. For this purpose, after 10 of 50 male Wistar rats were separated as the control group (C), diabetes was induced in the others with streptozotocin. After separation of 10 diabetic control group (D), other diabetic animals were divided into 3 and treated with 500 mg/kg metformin (DM), 50 mg/kg vildagliptin (DV) and a combination of both (DMV) for 15 days. The animals were then subjected to open field and elevated plus maze testing. In the open field test, while the number of rearing increased in the group with diabetes (p<0.001), it was significantly decreased in the metformin, vildagliptin and combined treatment group compared to the diabetic control group (p<0.001, p<0.01, and p<0.001, respectively). While the time spent in the center decreased in the D and DM groups compared to the C group (p<0.05), the time spent in the combined treatment group in the center was longer than in all other diabetes groups (p<0.01). The time spent in the periphery was also decreased in the DMV group compared to the other groups with diabetes (p<0.05). The number of urinations increased in the D, DM and DV groups compared to the control group, and decreased in the DMV group compared to the diabetic groups. While the number of defections increased in the D group compared with the C group (p<0.01), it was decreased in the DMV group compared to the D group (p<0.05).In the elevated plus maze test, while the time spent in enclosed arms increased in the group with diabetes compared with the C group (p<0.05), there was no difference in the treatment groups compared to the D group. As a result, our study showed that the effects of vildagliptin and metformin on anxiety in diabetic animals were not evident when they were used alone; also, it showed that combined treatments can be effective in reducing anxiety caused by diabetes. Diabetes mellitus, insülin sekresyon eksikliğinden veya etkisindeki bir bozukluktan kaynaklanan metabolik bir hastalıktır. Metformin ve vildagliptin, tip 2 diabetes mellitus tedavisinde kullanılan en bilinen ilaçlardan ikisidir. Çalışmanın amacı, streptozosin ile diyabet oluşturulmuş sıçanlarda metformin, vildagliptin ve bunların kombine kullanımının anksiyete üzerine etkilerini ortaya koymaktır. Bu amaçla, 50 erkek Wistar sıçanın 10’u kontrol grubu (K) olarak ayrıldıktan sonra diğerlerinde streptozotosin ile diyabet oluşturuldu. Diyabetli hayvanların da 10’u diabetic kontrol grubu (D) olarak ayrıldıktan sonra kalanları 3’e ayrılarak 500 mg/kg metformin (DM), 50 mg/kg vildagliptin (DV) ve her ikisinin kombinasyonu (DMV) ile 15 gün boyunca tedavi edildi. Sonrasında hayvanlar açık alan ve yükseltilmiş artı labirent testine tabi tutuldu. Açık alan testinde, diyabetli grupta artan ayağa kalkma sayısı (p<0.001), metformin, vildagliptin ve kombine tedavi uygulanan grupta diyabetik kotrol grubuna göre anlamlı oranda azaldı (sırasıyla p<0.001, p<0.01 ve p<0.001). Merkezde zaman geçirme süresi D ve DM grubunda K grubuna gore azalırken (p<0.05), kombine tedavi grubunun merkezde geçirdiği süre diğer bütün diyabetli gruplara gore daha çok oldu (p<0.01). Periferde geçirilen süre de DMV grubunda diyabetli diğer gruplara göre azaldı (p<0.05). Diyabet, DM ve DV gruplarında kontrol grubuna göre artan idrar yapma sayısı, DMV grubunda diyabetli gruplara göre azaldı. Defekasyon sayısı ise D grubunda K grubuna göre artarken (p<0.01), DMV grubunda D grubuna gore azalma görüldü (p<0.05).Yükseltilmiş artı labirent testinde de kapalı alanda geçirilen süre diyabetli grupta K grubuna gore artarken (p<0.05), tedavi gruplarında D grubuna gore bir farklılık görülmedi. Sonuç olarak araştırmamız, vildagliptin ve metforminin tek başlarına kullanımlarında diyabetik hayvanlarda oluşan kaygıya karşı etkileri belirgin değilken; kombine kullanıldığı tedavilerin diyabetin oluşturduğu kaygıyı azaltmada etkili olabileceğini gösterdi.
Evaluation of electrodermal activity in diabetic rats treated with vildagliptin and metformin
(Başkent Üniversitesi Sağlık Bİlimleri Enstitüsü, 2022) Muftah Shawesh, Muftah Mohamed; Yiğit, Ayşe Arzu
Electrodermal activity (EDA) is the measurement of the electrical conductivity of skin, which indicates the activation of sympathetically innervated eccrine sweat glands. Thus, sympathetic system activity that innervates eccrine sweat glands. In our study, it was aimed to evaluate electrodermal activity and thus changes in sympathetic activity in diabetic rats treated with vildagliptin, metformin and metformin+vildagliptin combination. 50 male rats were used in this study. Rats were divided into control (n=10) and experimental groups (n=40). Forty animals in experimental group were injected with 45 mg/kg streptozotocin as a single dose intraperitoneally. After 3 days, animals whose blood glucose level exceeded 250 mg/dl were considered as diabetic. Rats were divided into 4 groups as diabetes, vildagliptin, metformin and metformin+vildagliptin. Vildagliptin (50 mg/kg), metformin (500 mg/kg) and 500 mg/kg metformin+50 mg/kg vildagliptin were administered by gavage for 15 days. After that blood glucose were be measured again end of the 15 days and seeing that diabetes continues, tonic activity was recorded before sound stimulus, and phasic skin conductivity level (SCR) was recorded in response to the auditory stimulus by using Biopac MP35 device. Differences between groups were determined by one-way Anova test. Tukey test was used to determine the significance between the groups. P<0.05 was considered significant. Both tonic SCL and phasic SCR were higher (p<0.001) in diabetic groups than the control group. These findings might explain the increase in the sympathetic activity in diabetic groups. In additiona, the blood glucose levels of the metformin and vildagliptin groups were lower than the diabetic group. Intrestingly, the metformin+vildagliptin group had a lower tonic SCL than the other experimental groups, whereas the metformin group had a less phasic SCR than the diabetes group (p <0.0001). Peak number of vildagliptin and metformin+vildagliptin groups decreased in tonic recording compared to diabetic group (p<0.0001, p<0.01 respectively). Our study, the fact that diabetic drugs caused a decrease in SCL indicates that these drugs may reduce eccrine sweat gland and sympathetic activity affecting these sweat glands. Further studies are needed on whether a decrease in sympathetic activity will have a positive effect on diabetes. Elektrodermal aktivite (EDA), sempatik sinir sistemi ile innerve olan ekrin ter bezlerinin aktivitesini yansıtan derinin elektriksel iletkenliğinin ölçümüdür. Çalışmamızda, metformin, vildagliptin ve metformin+vildagliptin kombinasyonu uygulanan diyabetik sıçanlarda elektrodermal aktivitenin, dolayısıyla sempatik aktivitedeki değişikliklerin değerlendirilmesi amaçlandı. Çalışmada 50 adet erkek Wistar sıçan kullanıldı. Sıçanlar 10’u kontrol, 40’ı deney grubu olacak şekilde ayrıldı. Deney grubundaki 40 hayvanda 45 mg/kg ip streptozotosin (STZ) uygulamasından sonra kan glikoz düzeyi 250 mg/dl’ yi geçen hayvanlar diyabetli olarak kabul edildi. Sıçanlara 15 gün boyunca gavaj ile çeşme suyu, 500 mg/kg metformin, 50 mg/kg vildagliptin, ve 500 mg/kg metformin+50 mg/kg vildagliptin verilerek diyabetik kontrol (n=10) ve deney grupları (3 grup, n=10) oluşturuldu. 15 gün sonunda kan glikozluri tekrar ölçüldükten ve diyabetin devam ettiği görüldükten sonra Biopac MP35 cihazı kullanılarak, ses uyarısı verilmeden önce dinlenim durumundaki tonik, işitsel uyarıdan sonra gelişen cevap fazik deri iletkenlik seviyesi (DİS) olarak kaydedildi. Gruplar arasındaki farklılıklar one-way Anova testi ve Posthoc Tukey testi ile belirlendi. P<0.05 anlamlı olarak kabul edildi. Hem tonik hem de fazik DİS diyabetli gruplarda arttı (p<0.001) ki bu diyabetli gruplarda sempatik aktivitenin arttığını gösterebilir. Metformin ve vildagliptin verilen gruplarda kan şekeri diyabetli gruba göre daha düşüktü. Tonik DİS, metformin+vildagliptin grubunda diğer deney gruplarına göre, fazik DİS ise metformin grubunda diyabetik gruba göre azaldı (p<0.0001). Vildagliptin ile metformin+vildagliptin gruplarının pik sayısı da tonik kayıtta diyabetik gruba göre azaldı (sırasıyla p<0.0001 ve p<0.05). Çalışmamızda, metforminin, ve metformin vildagliptin kombinasyonlarının fazik DİS de azalma oluşturması, bu ilaçların ekrin ter bezi ve bu ter bezlerine etkiyen sempatik aktiviteyi azalttığını gösterebilir. Sempatik aktivitede azalmanın diyabette olumlu etki oluşturup oluşturmayacağı ile ilgili daha ileri çalışmalara ihtiyaç bulunmaktadır
Farklı uyaran türleriyle kaydedilen koklear mikrofoniklerin yaşa, cinsiyete ve gürültü hassasiyetine göre incelenmesi
(Başkent Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, 2021) Güneşer, Özgecan; Yiğit, Ayşe Arzu
Elektrokokleografi (ECochG), işitsel uyarılmış potansiyeller içerisinde ilk tanımlanan testlerden biri olup; akustik bir uyarana karşılık, kokleada bulunan iç ve dış saç hücrelerinden ve işitme sinirinden gelen yanıtların oluşturduğu elektriksel yanıtların kayıt tekniğidir. Bu kayıtlar Meniere hastalığı ve işitsel nöropati spektrum bozukluğu tanısında, intraoperatif monitörizasyonda kullanılmakla birlikte, koklear mikrofoniklerin varlığı özellikle işitsel nöropati spektrum bozukluğu tanısında oldukça önemlidir. Yapılan araştırmada, sağlıklı bireyler, klik ve Level Spesific Claus Elberling Chirp (LS CE-Chirp) uyaran kullanılarak ekstratimpanik elektrokokleografi ölçüm metodu ile test edildi ve elde edilen değerler yaş, cinsiyet ve gürültü hassasiyeti varlığına göre karşılaştırıldı. Çalışma Başkent Üniversitesi Sağlık Bilimleri Fakültesi Odyoloji Bölümü Eğitim ve Araştırma Laboratuvarı’nda yürütüldü. Çalışma grubuna 18 – 40 yaş arasında normal işitmeye sahip 42 gönüllü dahil edildi. Demografik bilgileri alınan katılımcıların çalışmaya uygun olup olmadıklarını belirlemek amacıyla saf ses odyometri, timpanometri ve transient otoakustik emisyon testleri uygulandı. Herhangi bir işitme problemi olmadığı saptanan bireylere klik ve LS CE-Chirp uyaranlar kullanılarak 100 dBnHL şiddet seviyesinde ECochG testi yapıldı. Elde edilen değerler verilerin dağılımına uygun olarak SPSS 23.0 programında istatistiksel olarak değerlendirildi. Normal dağılıma uygunluk gösteren veriler için bağımsız örneklem t testi, normal dağılıma uygunluk göstermeyen veriler için Mann-Whitney U testi uygulandı. Yapılan tüm analizler için P<0.05 düzeyi istatistiksel olarak anlamlı kabul edildi. Klik ve LS CE-Chirp uyaran ile kaydedilen koklear mikrofonik amplitüdlerin erkeklerde kadınlardan daha yüksek olduğu kaydedildi (sırasıyla p=0.051 ve p=0.001). Yaş grupları değerlendirildiğinde ise hem klik hem de LS CE-Chirp uyaran ile elde edilen koklear mikrofonik (KM) amplitüdlerinde herhangi bir farklılık gözlemlenmedi. Yaş ile KM amplitüdleri arasında da herhangi bir korelasyon olmadığı görüldü. Ayrıca gürültü hassasiyeti olan bireylerde klik uyaran ile kaydedilen KM amplitüdlerinin gürültü hassasiyeti olmayanlara göre daha yüksek olduğu belirlendi (p=0.051). Elde edilen verilerin işitsel nöropati spektrum bozukluğu gibi hastalıkların tanısında kullanılan ECochG testi koklear mikrofonik amplitüdlerinin değerlendirilmesinde tanıya yardımcı olacağını düşünmekteyiz. Electrocochleography (ECochG), one of the first defined test under auditory evoked potentials, is a total electrical response of inner and outer haircells inside the cochlea and auditory nerve record technique against the presence of an acoustic stimulus. These records should be used in Menier disease and auditory neuropathy spectrum disorder diagnosis, intraoperative monitorization. In addition, cochlear microphonics has a crucial role especially at auditory neuropathy spectrum disorder diagnosis. In our study, healthy individuals were tested with extratimpanic electrocochleography record method via Click and LS CE-Chirp stimulus and the results were compared to the age, sex and noise sensitivity categories. This study has executed at Başkent University Health Sciences Faculty Audilogy laboratory. Study group was consist of 42 volunteers in between 18-40 years old. To understand the suitability of volunteers puretone audiometry, timpanometry and transient otoacoutic emisson tests are performed. Individuals with no hearing loss are tested with 100 dBnHL intensity level via Click and LS CE-Chirp stimulus. The obtained values were statistically evaluated in the SPSS 23.0 program in accordance with the distribution of the data. Independent sample t-test was used for data showing normal distribution, and Mann-Whitney U test was used for data not showing normal distribution. A P<0.05 level was considered statistically significant for all analyzes performed. Cochlear microphonic amplitudes recorded with click and LS CE-Chirp stimuli were recorded to be higher in males than females (p=0.051 and p=0.001, respectively). When the age groups were evaluated, no difference was observed in the CM amplitudes obtained with both click and LS CE-Chirp stimuli. There was no correlation between age and CM amplitudes. In addition, it was determined that the CM amplitudes recorded with the click stimulus in individuals with noise sensitivity were higher than those without noise sensitivity (p=0.051). We think that the obtained data will help the diagnosis in the evaluation of ECochG amplitudes used in the diagnosis of diseases such as auditory neuropathy spectrum disorder.