Browsing by Author "G. Moray,"

Now showing 1 - 4 of 4

Apandektomide Farklı Bir İnsizyon
(Başkent Üniversitesi, 2007-09) M. Haberal,; M. C. Yağmurdur,; G. Moray,; H. Karakayalı
Kliniğimizde akut apandisit ön tanısıyla laparatomi planlanan hastalarda klasik olarak tanımlanan ve kullanılmakta olan Mc Burney insizyonundan farklı biçimde, pararektal yapılan ve kas dokusunu disseke etmeyen fasya-preperitoneal yağ dokusu-periton planında çalışılan bir insizyon türü kullanılmaktadır.. Başkent Üniversitesi Tıp Fakültesi Genel Cerrahi Anabilim Dalı tarafından 1 Ocak 1998-31 Temmuz 2007 tarihleri arasında akut apandisit nedeniyle ameliyat edilen 598 hasta retrospektif olarak incelenerek hastalar iki grupta değerlendirildi. Grup 1 (n=142) de yukarıda tanımladığımız insizyon kullanılırken, Grup 2 de (n=456) klasik Mc Burney ve paramedian insizyonlar ile apandektomi yapılmıştır. Bu retrospektif klinik çalışmada sözkonusu insizyon tipinin, klasik Mc Burney/paramedian insizyonu uygulanan hastalar ile karşılaştırılması yapılarak sonuçları değerlendirilmiştir Sonuç olarak, rektus abdominis kasının lateralinden yapılarak preperitoneal dokunun ve peritonun disseke edilmesiyle yapılan Grup 1’de kullanılan insizyon, komplikasyonlu ve obez hastalarda, gebelerde ve ek patolojik durum olasılığında cerrahi girişim için daha rahat erişim sağlamakta, kanama ve dolayısıyle yara enfeksiyonunun daha az olması nedeniyle de avantaj sağlamaktadır. A New Incision for Appendectomy In our clinic, we use a different pararectal incision that requires facia-preperitoneal fat tissue-peritoneal dissection but not muscular dissection for appendectomy. This incision is different from the classic McBurney and paramedian incisions that have been previously used. We evaluated the results of 598 acute appendicitis patients who underwent appendectomy between January 1, 1998, and July 31, 2007, at the Baskent University Faculty of Medicine in Ankara, Turkey. The study was composed of 2 groups: in group 1 (n=142), the appendectomy was performed using our new incision, and in group 2, the appendectomy was performed using the McBurney or paramedian incision. The groups were compared, and the postoperative results were assessed. We conclude that our new incision type provides better access for appendectomy, especially in patients with complicated appendicitis, obese patients, pregnant women, and in those with concomitant pathological conditions. Additionally, hemorrhage and wound infection were rarely seen in patients in group 1 when compared with patients in group 2.
Komplike Renovasküler Hipertansiyonda Renal Ototransplantasyon
(Başkent Üniversitesi, 2006-09) Ş. Sevmiş,; S. K. Görür,; H. Sözen,; R. Emiroğlu,; G. Moray,; H. Karakayalı,; M. Haberal
Amaç: Renal arterin izole fibroblastik ve aterosklerotik lezyonlarına bağlı hipertansiyonda perkütan translüminal anjioplasti (PTA) tercih edilen ilk tedavidir. Komplike renovasküler patolojilerde ve PTA’nın başarısız olduğu olgularda renal ototransplantasyon (ROT) alternatif bir tedavi şeklidir. Bu çalışmada renovasküler hipertansiyon nedeniyle renal ototransplantasyon yapılan olgular incelenmiştir. Materyal ve Metod: Şubat 1989-Aralık 2005 tarihleri arası ROT uygulanan 5 hasta retrospektif olarak incelendi. Cerrahi teknik olarak tüm hastalara renal eksplorasyon, renal prezervasyon, birden fazla arteri olup tek tek anastomoza uygun olmayan olgularda renal arter rekonstrüksiyonu ve iliak fossaya ototransplantasyon uygulandı. Sonuçlar: R0T uygulanan 5 hastanın 3“ü erkek ve 2’si kadın olup ortalama yaş 31,8±15,2 yıl (14–48 yıl) idi. İki hastada fibromüsküler displazi(FMD), 2 hastada aterosklerotik damar hastalığı ve 1 hastada Takayasu hastalığı mevcuttu. Tüm hastalarda ROT öncesi antihipertansiflerle kontrol edilemeyen hipertansiyon mevcuttu. İki hastada renal arter internal iliak artere uç-uca, çift arteri olan bir hasta “back-table”’de tek ağız haline getirilip eksternal iliak artere uç-yan ve çift arteri olan 1 hastada 1 arter internal iliak artere uç-uca, 2. arter eksternal iliak artere uç-yan anastomoze edildi. Son hastada tek renal arter mevcuttu. Bu hastada renal arterler ayrı ayrı internal iliak arter uç dallarına anastomuze edildi. Tüm hastalarda renal ven eksternal iliak vene uç-yan anastomoze edilirken hiçbir olguda üreteral anastomoz yapılmadı. Hastalar ortalama 9,8±5,7 yıl (1–16 yıl) takip edildi. Takip süresince hiç bir olguda mortalite ve morbidite görülmedi. Hipertansiyon ve böbrek fonksiyonları tüm hastalarda düzeldi. Yorum: Komplike renovasküler lezyonların tedavisinde ROT oldukça etkili bir tedavi şeklidir. Sonuçlar cerrahi tekniğimizin güven ve başarısını desteklemektedir. Summary Renal autotransplantation for complex renovascular hypertension Objective: Percutaneous transluminal angioplasty (PTA) is the usual treatment for isolated occlusive fibrodysplastic or atherosclerotic lesions of the renal artery. However, PTA may be unsuccessful or even hazardous in patients with a pathologic complex renal vascular condition. Renal autotransplantation (RAT) has been used as an alternative treatment for those patients. The purpose of this study was to evaluate the outcome of patients who underwent RAT at our center. Patients and Methods: Between February 1989 and December 2005, we performed 5 RAT procedures. Our surgical strategy included renal explantation, ex vivo renal preservation, ex vivo reconstruction of the renal artery (if necessary), and renal heterotopic autotransplantation. The subjects consisted of 3 male and 2 female patients (mean age, 31.8 ± 15.2 years; age range, 14-48 years). The surgical indications for RAT were fibromuscular dysplasia in 2 patients, Takayasu’s disease in 1 patient, and atherosclerosis in 2 patients. All patients had hypertension that was refractory to antihypertensive medication before RAT was performed. The renal artery was anastomosed end to end to the internal iliac artery in 2 patients. In 1 patient, the adjacent edges of 2 renal arteries were sutured together to create a single opening and were then anastomosed end to side to the left external iliac artery. One patient who had 2 renal arteries received 2 separate anastomoses (one of which was created end to side to the external iliac artery and the other, end to end to the internal iliac artery). The last patient, who had 3 segmentary arteries, received 3 separate anatomoses, all of which were created end to end to branches of the internal iliac artery. The renal veins were anastomosed end to side to the external iliac vein, and no ureteral reimplantation was needed. The mean posttransplantation follow-up period was 9.8 ± 5.7 years (range, 1-16 years). Results: During the follow-up period, no morbidity was noted and no patient died. In all patients after surgery, hypertension resolved or improved and the function of the autotransplanted kidney improved. Conclusion: RAT is highly effective for the treatment of complex renovascular lesions. The technique of ex vivo repair is a safe and effective surgical procedure that can be performed in a clinical setting
Sekonder Hiperparatiroidi Tedavisinde Subtotal Paratiroidektomi Sonuçlarımız
(Başkent Üniversitesi, 2004-09) Ö. Başaran,; G. Moray,; M. C. Yağmurdur,; H. Karakayalı,; N. Bilgin
Amaç: Sekonder hiperparatiroidi kronik böbrek yetmezliğinin klasik bir özelliğidir. Bu çalışmada amaç, son 6 yıl içinde merkezimizde sekonder hiperparatiroidi nedeniyle ameliyat edilen hastaların sonuçlarını değerlendirmektir. Materyal ve Metod: Çalışmada Mart 1996 ile Haziran 2003 arasında Başkent Üniversitesi Tıp Fakültesi Genel Cerrahi Anabilim Dalında sekonder hiperparatiroidi nedeniyle ameliyat edilen 20 hasta değerlendirildi. Sonuçlar: Hastalarda ameliyat sonrası dönemde herhangi bir komplikasyon gelişmedi. Ortalama 25.7 ay (12-49 ay) takip edilen hastalarda hiperparatiroidizm rekürrensi görülmedi. Ameliyattan sonraki 12 aylık takipte ortalama serum kalsiyumu 8.0±1.2 mg/100 ml (7.8-9.5 mg/100 ml) ve serum fosforu 6.7±1.8 mg/100 ml (5.5-7.1 mg/100 ml) olarak saptandı. Alkalen fosfataz düzeyi ameliyattan sonra tüm hastalarda normale döndü (188±56 U/L). Ameliyattan önce yüksek parathormon düzeyi saptanan tüm hastalarda ameliyat sonrası gün bakılan parathormon düzeyi normal sınırlarda bulundu. Yorum: Paratiroid cerrahisi kronik böbrek yetmezlikli hastalarda izlenen sekonder hiperparatiroidide halen önemini koruyan ve sıklıkla gerekli olan bir tedavi seçeneğidir. Bizim deneyimimize göre subtotal paratiroidektomi sekonder hiperparatirioidi tedavisinde oldukça etkili bir yöntemdir. Subtotal Parathyroidectomy in the Treatment of Secondary Hyperparathyroidism: Results From a Center in Turkey Objective: Secondary hyperparathyroidism is a classic feature of chronic renal failure. The aim of this study was to evaluate the efficacy of subtotal parathyroidectomies performed in this patient group over the past 6 years at a hospital in Turkey. Patients and Methods: The study involved 20 consecutive patients who underwent subtotal parathyroidecomy for treatment of secondary hyperparathyroidism in the Department of General Surgery at Baskent University between March 1996 and June 2003. Results: None of the 20 patients experienced surgery-related complications, and there was no recurrence of hyperparathyroidism during follow-up (mean, 25.7 months; range, 12-49 months). At 12 months after surgery, the mean serum calcium level was 8.0±1.2 mg/100 ml (range, 7.8 to 9.5 mg/100 ml) and the mean serum phosphorus level was 6.7±1.8 mg/100 ml (range, 5.5 to 7.1 mg/100 ml). In all cases, serum alkaline phosphatase returned to normal after the operation (mean 188±56 U/L). Also, all the patients had elevated serum parathormone levels preoperatively, and these normalized in all 20 cases within 1 day after surgery. Conclusion: Parathyroid surgery remains an important therapeutic option for secondary hyperparathyroidism associated with renal failure. The results from this center indicate that subtotal parathyroidectomy is a very effective treatment for secondary hyperparathyroidism.
Sürekli Ayaktan Peritoneal Diyaliz Kateter Uygulama Sonuçlarımız
(Başkent Üniversitesi, 2006-09) Y. Ekici,; F. Karakayalı,; Ş. Sevmiş,; İ. Aliosmanoğlu,; G. Moray,; M. Haberal
Amaç: Son dönem böbrek yetmezliği hastalarında sürekli peritoneal diyaliz yöntemi oldukça etkili bir tedavi seçeneğidir. Peritoneal diyaliz kateterleri açık teknikle yerleştirilmektedir. Bu çalışmanın amacı, kateter yerleştirme tekniğimizin etkinliğini ve işleme ait komplikasyonların incelenmesidir. Materyal ve Metot: Çalışmamızda Haziran 1996 ve Ekim 2005 tarihleri arasında 417 hastaya yapılan, 634 kateter ilişkili işlem geriye dönük olarak incelenmiştir. Bütün kateter ilişkili ameliyatlar 5 çocuk hariç lokal anestezi ile yapılmıştır. Kayıtlı bilgiler hasta demografik verileri, kateter takılma metodu ve komplikasyonlar açısından (kateter çıkış yeri enfeksiyonu, kateter çalışmaması, diyalizat kaçağı, kesi yerinde ve kasık fıtığı, erken peritonit, manşet(cuff) protrüzyonu, organ perforasyonu) araştırıldı. Sonuçlar: Çalışmaya dahil edilen hastaların 219’u kadın ve 198’i erkek olup, ortalama yaşları 47.6±15 (8-92)’di. Kateter çıkış yeri enfeksiyonu 42 (% 9.2), kateterde çalışmama 26 (%6), diyalizat kaçağı 19 (%4.2) işlemde görüldü. Görülen otuzsekiz yara yeri enfeksiyonu yara bakımı ve pansumanla tamamen tedavi edildi. On iki hastada ameliyat sonrası kesi yerinde fıtık (%2,6) ve on bir hastada kasık fıtığı (%2,4) görülmüştür. Erken peritonit 38 (%8.4), manşet protrüzyonu üç işlemde görülmüştür. Kateter takılması sırasında üç iyatrojenik ince barsak perforasyonu görüldü. Bu hastalara primer anastomoz yapıldı ve başka bir komplikasyon görülmeden hastalar şifa ile taburcu edildi. Yorum: Bu retrospektif çalışma, göstermektedir ki tekniğimiz düşük komplikasyon oranları ile oldukça güvenlidir. Open insertion of peritoneal dialysis catheters in patients receiving continuous ambulatory peritoneal dialysis: a single-center report Objectives: Continuous ambulatory peritoneal dialysis (CAPD) is an effective form of treatment for patients with end-stage renal disease. The open insertion of peritoneal dialysis (PD) catheters is a standard surgical technique. The purpose of this study was to determine the efficacy of the open insertion of PD catheters at our institution and to identify complications related to that procedure. Patients and Methods: Between June 1995 and October 2005, 417 patients (219 women and 198 men; mean age, 47.6 ± 15 years; age range, 8-92 years) with end-stage renal disease who underwent a total of 634 catheter-related operations were evaluated retrospectively. All catheter-related operations were performed after the patients (except for 5 children) had received a local anesthetic. The data analyzed included patient demographics, the method of catheter implantation, and complications such as infection at the catheter exit site, catheter withdrawal, dialysis fluid leak, incisional or inguinal hernia, early peritonitis, cuff protrusion, and viscus perforation. Results: Early exit-site infection developed in 42 (9.2%) of 452 catheter placements. Twenty-six catheter failures (6%), which were defined as inadequate flow during inflow and outflow, occurred. Fifteen catheters were withdrawn because of nonfunction. Dialysis fluid leakage occurred in 19 patients (4.2%). Thirty-eight wound infections were successfully treated with daily wound dressing. After operation, an incisional hernia developed in 12 patients (2.6%), and an inguinal hernia developed in 11 patients (2.4%). Early peritonitis developed in 38 patients (8.4%), and cuff protrusion was noted in 3 patients. Three small iatrogenic intestinal perforations were identified during catheter placement. After a primary anastomosis was created, all patients were discharged without complications. Conclusion: This retrospective review shows a relatively low surgical complication rate, and indicates that CAPD program at our center is safe and successful.