Browsing by Author "Demirhan, Beyhan"

Now showing 1 - 3 of 3

Aile öyküsü pozitif meme karsinomları; immünfenotip, morfolojik ve genetik olarak sporadik meme karsinomlarından farklı mıdır?
(Başkent Üniversitesi Tıp Fakültesi, 2008) Koçbıyık, Alper; Demirhan, Beyhan
Fiziksel, kimyasal ya da biyolojik etkenlere maruz kalınması veya genetik nedenlerle normal hücre DNA’sının degisime ugraması sonucu kanser olusur. Meme kanseri, kadınlarda sık izlenen ve ölümcül seyreden bir kanserdir. Hormonal nedenlerle gelisen meme kanserleri “sporadik”, güçlü aile öyküsü olan veya “germ-line” mutasyon saptananlar “kalıtsal” meme kanseri olarak adlandırılmaktadır. Meme karsinomlarının yaklasık %13 ünde birinci derece akrabada (anne, kız kardes, kız) meme kanseri öyküsü vardır. Matriks-metalloproteinaz ailesi (MMP), extrasellüler matriksin yapısal bilesenleri, büyüme faktörleri reseptörleri ve öncülleri, hücre adezyon molekülleri ve diger proteinleri içeren çok sayıda farklı substratın proteolitik olarak parçalanmasında görevlidir. MMP-2 ve MMP-9 promotor gen bölgelerinin polimorfizmleri ve bu polimorfizmlerin ilgili genlerin transkripsiyonunun regülasyonunda etkisi oldugu daha önce pek çok çalısma ile belirlenmistir. Özellikle MMP-2’nin meme, akciger ve kolorektal kanserlerde tümör davranısı ve metastaz ile ilgili oldugu gösterilmistir. MMP-9’un ise ileri evre tümörlerde tedaviyi takip amacı ile kullanıldıgını biliyoruz. Bu çalısmada; aile öyküsü olan ve olmayan meme kanserlerinde morfoloji, immünfenotip ile MMP-2 ve MMP-9 polimorfizmleri açısından farklılık olup olmadıgı arastırıldı. En az bir 1. derece akrabasında meme kanseri olan 40 hasta ve benzer özelliklerde (yas ve cinsiyet) önceki aile öyküsü olmayan meme karsinomlu 50 hasta kontrol grubu (sporadik meme karsinomu) olarak alındı. Arastırma ve kontrol gruplarına ait parafin bloklarından seçilen tümör kesitlerine; ayırt edici sitokeratin paneli olarak; bazal için CK5/6, CK14, luminal için CK7, CK19 ve miyoepitelyal için; SMA, p63 antikorları, bazal benzeri alt tip için EGFR, hormon reseptörleri östrojen (ER), progesteron (PR) ve c-ERB-B2’ye (HER2) ek olarak p53, MMP-2 ve MMP-9 dısavurumları da immünhistokimyasal olarak arastırıldı. Ayrıca MMP-2 ve MMP-9 polimorfizmleri, Polimeraz Zincir Reaksiyonu (PZR) - Restriksiyon Parçacık Uzunluk Polimorfizmi (RFLP) yöntemi ile belirlendi. Morfolojik olarak da tümör çapı, tipi, histopatolojik derecesi retrospektif olarak tekrar degerlendirildi. Toplam 64 olgu (n=90, %71.1) invaziv duktal karsinom; çalısma grubunda 29 (n=40, %72.5), kontrol grubunda 35 (n=50, %70.0) olarak degerlendirildi. Kontrol grubundan bir hasta medüller karsinom olup digerleri invaziv lobüler karsinom ve mikst karsinomdur. Bu parametreler açısından iki grup arasında istatistiksel anlamlı farklılık saptanmamıstır. mmünhistokimyasal incelemede, östrojen reseptör antikoru ile aile öyküsü olan olguların 31’inde (n=40, %77.5) pozitiflik var iken, kontrol grubunda 36 (n=50, %72.0) olguda pozitiflik izlenmistir. Progesteron reseptörü ile bu pozitiflikler sırası ile 21 (n=40, %52.5) ve 33’tür (n=50, %66.0). HER2 incelemesinde ise 3+ olan ve 2+ olup dosyasında FISH (+) saptanan olgular pozitif digerleri, negatif seklinde degerlendirilmis, 40 aile öyküsü olan meme kanseri olgusunun 4’ünde, 50 kontrol grubu hastasının 12’sinde HER2 pozitifligi saptanmıstır (p>0.05). Sitokeratin 7 ile ilk grupta olguların 30’unda (n=40, %75.0), ikinci grupta ise 46’sında (n=50, %92.0) reaksiyon saptanmıs olup istatiksel olarak bu fark anlamlıdır (p<0.05). p53 antikoru ile ilk grupta 18 olguda (n=40, %45.0), kontrol grubunda ise 21 olguda (n=50, %42.0) pozitiflik görülmüstür. Sitokeratin 19 ile kontrol grubunda 2 hastada (n=50, %4.0), SMA antikoru ile ilk grupta 1 olguda (n=40, %2.5) pozitiflik saptanmıstır. MMP 2 antikoru ile kontrol grubunda 1 vakada (n=50, %2.0) pozitiflik vardır. MMP-9 antikoru ile ilk grupta 19 olguda (n=40, %47.5), ikinci grupta ise 31 olguda (n=50, %62.0) pozitiflik dikkati çekmistir (p>0.05) EGFR, sitokeratin 5/6, 14 ve p 63 antikorları ile olguların hiçbirinde pozitif reaksiyon saptanmamıstır. Yapılan genetik çalısmada ise; incelenen tüm örneklerde MMP-2 -735CC genotipi saptanırken, MMP-9 -1562 C>T polimorfizmi açısından 37 olgu (%92.5) CC, 3 olgu (%7.5) CT, kontrol grubunda ise 40 olgu (%80.0) CC, 10 olgu CT (%20.0) olarak saptanmıstır. Bu arastırma sonucunda; aile öyküsü olan ve olmayan meme kanserlerinde morfoloji, immünfenotip ile MMP-2 ve MMP-9 polimorfizmleri açısından farklılık olmadıgı görülmüstür.
Pediatric Liver Transplant: Results of a Single Center
(Başkent Üniversitesi, 2008-03) Haberal, Mehmet; Arslan, Gulnaz; Demirhan, Beyhan; Torgay, Adnan; Yilmaz, Ugur; Moray, Gokhan; Ozcay, Figen; Karakayali, Hamdi; Sevmis, Sinasi
Objectives: Liver transplant in the pediatric population has become an accepted treatment modality for children with end-stage liver disease. In this study, we analyze our experiences with pediatric liver transplant at our center. Materials and Methods: Since September 2001, 8 deceased-donor and 96 living-donor liver transplants have been done in 101 children (mean age, 6.7 ± 5.5 years; range, 2 months to 17 years). The children’s charts were reviewed retrospectively. Results: Indications for liver transplant were cholestatic liver disease (n=17), biliary atresia (n=24), Wilson’s disease (n=16), fulminant liver failure (n=18), hepatic tumor (n=13), and other (n=13). The median pediatric end-stage liver disease score was 23.1 ± 11.1 (range, –8 to 48). The median follow-up was 24.2 ± 19.4 months (range, 1-77 months). Three children underwent retransplant. The main complications were infections (25.9%) and surgical complications (39.5%) (including biliary complications and vascular problems). The incidence of acute cellular rejection was 42.3%. Sixteen children died during follow-up, and, at the time of this writing, the remaining 85 children (85%) were alive with good graft functioning, showing patient survival rates of 90%, 85%, and 83% at 6, 12, and 36 months, respectively. Conclusions: In conclusion, the overall outcomes of pediatric liver transplantation at our center are quite promising.
Steroid-Resistant Acute Rejections After Liver Transplant
(Başkent Üniversitesi, 2010-06) Aydogan, Cem; Haberal, Mehmet; Demirhan, Beyhan; Karakayali, Hamdi; Aktas, Sema; Sevmis, Sinasi
Objectives: Liver transplant is the definitive treatment for the end-stage liver disease. Although effective immunosuppressants are available, steroid-resistant acute rejection can be encountered. Materials and Methods: Between September 2001 and April 2010, 285 adult and pediatric liver transplant were done on 279 patients from deceased donors and living-related donors at our center. All patients received tacrolimus-based immunosuppressive therapy. Steroids were tapered in 3 months. Liver biopsy was done to confirm acute rejection after vascular or biliary complications had been excluded. High-dose steroids were administered for acute rejections. If there was no response to steroids, acute rejection was defined as steroid-resistant acute rejection. After confirming steroid-resistant acute rejection by a second biopsy, antithymocyte globulin was given to patients until liver functions return to normal level with ganciclovir prophylaxis. Results: Acute rejection was detected in 87 liver transplants (30.5%). Steroid-resistant acute rejections were detected in 12 of 87 patients (7 male, 5 female; 8 pediatric, 4 adult patients; mean age, 16.08 ± 12.1 years) (13.7%). Mean time from transplant to steroid-resistant acute rejection was 73.58 ± 59.24 days (range, 20-181 days). The predominant cause of liver disease before liver transplant in patients who had steroid-resistant acute rejection was fulminant hepatic failure. Steroid-resistant acute rejection therapy was successful in 10 of 12 patients (83.3%). Two patients did not respond to therapy; therefore, they advanced to chronic rejection. Adverse effects due to cytokine release were the most frequently encountered reactions in the early period of antithymocyte globulin treatment. The mean follow-ups after steroid-resistant acute rejection treatment were 38.2 ± 26 months (range, 2-85 months). We did not encounter any serious reaction, serious infection, or long-term adverse effect after antithymocyte globulin treatment. Conclusions: According to our experience, antithymocyte globulin can be considered as a good therapeutic option in steroid-resistant acute rejection with acceptable adverse effects.