Browsing by Author "Araz, Kenan"

Now showing 1 - 7 of 7

Effect of Induced Membrane on Guided Bone Regeneration in an Experimental Calvarial Model
(2020) Altiparmak, Nur; Akdeniz, Sidika Sinem; Akcay, Eda Yilmaz; Bayram, Burak; Araz, Kenan; 0000-0001-6831-9585; 31934967; AAK-1960-2021
Objective: The aim of this study was to evaluate the effect of induced membrane on guided bone regeneration and to compare its effect with poly-tetra-flourur-ethylene (PTFE) membrane and collagen membrane. Methods: Sixteen white Vienna rabbits were used for experiments. Initially 1 defect was created on the parietal bone of all animals and cement was placed inside the defects. After 8 weeks, the bone cements were removed, without damaging the induced membrane formed in the defect cavity. And then 2 more defects were created. All defects were filled with xsenogenic graft materials and were covered with newly formed induced membrane, d-PTFE membrane and collagen membrane. Eight animals were sacrificed at 4th week and other 8 animals were sacrificed at 8th week and all bone specimens were histologically evaluated. Results: New bone formation and bone marrow ratios were significantly higher in induced membrane and d-PTFE membrane group compared to collagen membrane group (P < 0.05) at 4th week. Mature bone ratios were significantly higher in induced membrane and d-PTFE membrane group compared to collagen membrane group (P < 0.05) at 8th week. The best CD31 value was detected with d-PTFE membrane group at 4th week and with induced membrane at 8th week. Conclusion: Induced membrane can act as a strong barrier membrane and stimulate bone regeneration. Induced membrane technique can be accepted as a good alternative for the reconstruction of critical size defects in maxillofacial region.
Erişkin erkek hastalarda implant osteointegrasyonunun serum testosteron düzeyleri ile ilişkisi
(Başkent Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, 2022) Kendirci, Alptuğ; Araz, Kenan
İmplant osteointegrasyonu ve stabilizasyonunu etkileyen faktörlerin başında kemik kalitesi gelmektedir. Kaliteli bir kemik oluşumunda seks hormonları önemli role sahiptir. Erkek bireylerde 40 yaşından itibaren serum testosteron değerlerinin her yıl %1-1,5 azaldığı bilinmektedir. Çalışmada serum testosteron ve androjen hormonların implant osteointegrasyonu üzerine etkisini araştırılmak amaçlandı. Başkent Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi Ağız Diş ve Çene Cerrahisi Polikliniği’ne Nisan 2020-Haziran 2021 tarihleri arasında diş eksikliği nedeniyle başvuran hastalar çalışmaya dahil edildi. Testosteron düzeyinin 40 yaş üstünde azalmasının beklenmesi sebebiyle 40 yaş üstü hastalar deney (n:37) ve 40 yaş altı hastalar kontrol (n:37) gruplarını oluşturdu. Her iki grubu oluşturan bireylerde serum total, serbest ve biyoaktif testosteron, albümin, estradiol, seks hormon bağlayıcı globülin (SHBG) düzeyleri çalışıldı. Ardından hastalara implant cerrahisi uygulandı, operasyon sırasında birincil stabilizasyon ölçümü, 12. hafta kontrolünde iyileşme başlığı seansında ise ikincil stabilizasyon ölçümleri gerçekleştirildi. Gruplara dahil edilen hastaların yaş ortalamaları kontrol grubu için 34,41 ± 6,60, çalışma grubu için 63,19 ± 9,49 idi. Her iki grup arasında serbest, total ve biyoaktif testosteron düzeyleri arasında anlamlı fark mevcuttu (p<0,001). İmplant sonrası ilk seansta yapılan birincil stabilizasyon ölçümlerinde ISQ skalasına göre gruplar arası anlamlı fark mevcut değildi (p:0,051). 12. hafta kontrolünde yapılan ikincil stabilizasyon incelemesinde ise deney grubunun osteointegrasyon düzeyi istatistiksel olarak anlamlı düzeyde düşük bulundu (p<0,001). Ayrıca yine 12. haftadaki ikincil stabilizasyon incelemesi sonrası ISQ skalasına göre elde edilen osteointegrasyon dereceleri ile serbest, total ve biyoaktif testosteron düzeyleri arasında istatistiksel olarak anlamı, yüksek düzeyde korelasyon olduğu görüldü (p:0,000 r:0,676; p:0,000 r:0,622; p:0,000 r:0,644). Serum estradiol, albumin ve SHBG düzeyleri ile 12. hafta ikincil stabilizasyon ölçümleri arasında ise istatistiksel anlamlı bir korelasyon bulunamadı (p>0,05). Yaşla birlikte azalan testosteron ve androjen seviyeleri implant osteointegrasyonunda azalmaya sebep olmaktadır. Osteointegrasyonun artırılarak implant sağ kalım süresinin uzatılması amacıyla hormon replasman tedavileri uygulanması yardımcı olabilir.Bu tez çalışması Başkent Üniversitesi Tıp ve Sağlık Bilimleri Araştırma Kurulu ve Etik Kurulu tarafından onaylanmış (Proje No: D-KA20/06) ve Başkent Üniversitesi Araştırma Fonunca desteklenmiştir. Bone quality is the leading factor affecting implant osseointegration and stabilization, and sex hormones play an important role in the formation of a quality bone. It is known that serum testosterone values decrease by 1-1.5% every year in male individuals starting from the age of 40. In this study, it was aimed to investigate the effect of serum testosterone and androgen hormones on implant osseointegration. Patients who applied to Baskent University Faculty of Dentistry Oral and Maxillofacial Surgery outpatient clinic between April 2020 and June 2021 due to missing teeth, added to study. Due to the decrease in testosterone levels after the age of 40, the patients were divided into two groups as the experiment (n: 37) over the age of 40 and the control (n: 37) under the age of 40. Serum total, free and bioactive testosterone, albumin, estradiol, and sex hormone-binding globulin (SHBG) values of these subjects were analyzed. Implant surgery was performed to the subjects, primary stabilization measurements were performed during the operation, and secondary stabilization measurements were performed during the healing head session at the 12th week control. The mean age of the subjects included in the groups was 63.19 ± 9.489 years for the experiment group and 34.41 ± 6.597 years for the control group and. There was a significant difference in free, total and bioactive testosterone levels between the two groups (p<0.001). There was no significant difference between the groups according to the ISQ scale in the primary stabilization measurements made in the first session after the implantation (p:0.051). In the secondary stabilization measurements performed at the 12th week control, the osteo-integration level of the experimental group was found to be statistically significantly lower (p<0.001). In addition, after the secondary stabilization measurements at the 12th week, it was observed that there was a statistically significant high correlation between the degrees of osseointegration obtained according to the ISQ scale and the free, total and bioactive testosterone levels (p:0.000 r:0.676; p:0.000 r:0.622; p:0.000 r:0.644). No statistically significant correlation was found in the groups between estradiol, albumin and SHBG levels and 12th week secondary stabilization measurements (p>0.05). Decreased testosterone and androgens levels with age cause a decrease in implant osteointegration. Hormone replacement therapies may be helpful in increasing osseointegration and prolonging implant survival.This study was approved by Başkent University Medical and Health Sciences Research Board and Ethics Committee (Project No: D-KA20/06) and supported by Baskent University Research Fund.
Hemoglobin-to-platelet ratio in predicting the incidence of trismus after concurrent chemoradiotherapy
(2023) Somay, Efsun; Yilmaz, Busra; Topkan, Erkan; Kucuk, Ahmet; Haksoyler, Veysel; Pehlivan, Berrin; Selek, Ugur; Araz, Kenan; 0000-0003-0633-5648; 0000-0001-8120-7123; 36038508; AAG-2213-2021
Objective The significance of pre-hemoglobin-to-platelet ratio (HPR) in predicting the occurrence of radiation-induced trismus (RIT) in locally advanced nasopharyngeal carcinoma patients (LA-NPC) who received concurrent chemoradiotherapy (C-CRT). Methods The records of LA-NPC patients with oral examination before and after C-CRT were analyzed. Maximum mouth openings (MMO) were measured before and after C-CRT to confirm RIT status, with an MMO of <= 35 mm defined as RIT. HPR values were calculated on the first day of C-CRT. The relationship between the HPR values and RIT status was discovered using the receiver operating characteristic curve analysis. Results A total of 43 patients RIT cases among 198 individuals were diagnosed. The optimal HPR cutoff that stratified the patients into two groups was 0.54. RIT incidence was found to be significantly higher in the HPR <= 0.54 group than its HPR >0.54 counterpart(p < 0.001). Univariately T3-4 stage, mean masticator apparatus dose>57.2Gy, and pre-C-CRT MMO <= 40.7 mm were found as the other significant correlates of increased RIT rates(p < 0.05). All four variables seemed to be independently connected to greater RIT incidence in multivariate analysis (p < 0.05, for each). Conclusion The risk of post-C-CRT RIT may be significantly increased when pre-treatment HPR levels are low.
Mandibuler onlay greft uygulamalarında kortikal perforasyonun kemik iyileşmesine olan etkisinin histolojik ve radyolojik olarak incelenmesi
(Başkent Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, 2008) Dayangaç, Emre; Araz, Kenan
Bu çalışma, mandibuler onlay greft uygulamalarında yapılan kortikal perforasyonların kemik iyileşmesine etkisini radyolojik ve histolojik olarak incelemek amacıyla yapılmıştır. Çalışmada 7 adet erişkin domuza kortikal otojen kemik greftleri ile agumentasyon yapılmıştır. Domuzların alt çenelerinin sol tarafı deney, sağ tarafı ise kontrol grubu olarak belirlenmiş, deney grubunda greft fiksasyonundan önce alıcı bölgenin kortikal kemiğine perforasyonlar yapılmış, kontrol grubunda ise alıcı bölgeye herhangi bir perforasyon yapılmadan otogreft fikse edilmiştir. 12 haftalık iyileşme periyodundan sonra domuzlar sakrifiye edilerek greft bölgeleri rezeke edilmiş, rezeke edilen parçalarda önce radyolojik daha sonra da histopatolojik inceleme yapılmıştır. Radyolojik değerlendirmelerde deney ve kontrol grubu arasında anlamlı bir fark bulunamamıştır (p>0,05). Histopatolojik incelemelerin sonucunda ise deney ve kontrol grubu greftlerinin kalınlıkları arasındaki farkın önemli olduğu görülmüştür (p<0,05). Alıcı bölgenin üst ve alt yarılarındaki remodelizasyon ve greftlerdeki osteoblastik aktivite incelendiğinde deney grubu ile kontrol grubu arasında anlamlı bir fark bulunmamıştır (p>0,05). Sonuç olarak mandibuler onlay kemik grefti ile agumentasyon yapılırken alıcı bölgede oluşturulan kortikal perforasyonların 12 haftalık dönemde kemik iyileşmesine belirgin katkısının bulunmadığı görülmüştür. This study was conducted to evaluate the effects of cortical perforations on bone healing in mandibular onlay graft procedures radiologically and histologically. In this study, augmentation with cortical autogeneous bone grafts were applied to 7 adult pigs. The left and the right mandibular sides of the pigs were defined as the experimental and control groups, respectively. On the experiemental group, before graft fixation, perforations were performed in the recipient site cortical bone. On the control group, autograft fixation was applied to the recipient site without any perforations. After a healing period of 12 weeks, pigs were sacrified and grafted sites were resected. Radiological and than histopatological evaluations were perfomed on these resected sites. In the radiological evaluation, there was no statistically significant difference between the experimental and the control groups (p>0.05). On the other hand, according to the results of histological evaluation, there was a significant difference in the thickness of the grafts between the experimental and the control groups (p<0.05). However, when the remodelization on the upper and lower half of the recipient site and osteoblastic activity in the grafts were carried out, no significant difference was observed between the experimental and the control groups (p>0.05). As a result, in augmentation procedure with mandibular onlay bone grafts, cortical perforations in the recipient site have no distinctive contribution to bone healing in twelve weeks.
Radiological and Histological Evaluation of the Effects of Cortical Perforations on Bone Healing in Mandibular Onlay Graft Procedures
(2016) Dayangac, Emre; Araz, Kenan; Oguz, Yener; Bacanli, Didem; Caylak, Berrin; Uckan, Sina; 24889104
BackgroundPerforations of the cortical bone may be an advantage for the success of the autogenous bone graft procedure, but whether this perforation has a positive effect on the bone remains controversial. PurposeThis study evaluates the effects of cortical perforation of the autogenous bone block graft radiologically and histologically. Materials and MethodsSeven adult pigs were used for this study. On the experimental side, cortical perforation at the host site was prepared, while no perforation was done on the control side. The specimens were evaluated, and the Wilcoxon signed-rank test was used for statistical analysis. ResultsIn the radiological evaluation, the Wilcoxon signed-rank test indicated no significant differences in densities among the grafts (p=.23) with a mean of 4.290.951 for the unperforated graft side and 3.57 +/- 0.976 for the decorticated graft side. In histological evaluation, there was a significant difference in the thickness of the grafts between the groups (experimental group 3.71 +/- 1.286, control group: 4.71 +/- 0.488; p=.033). However, when the remodeling and osteoblastic activity in the grafts were measured, no significant differences were observed between the groups (p=1 and p=.133, respectively). ConclusionIn augmentation with mandibular onlay bone grafts, cortical perforations in the recipient site make no distinct contribution to bone healing within 12 weeks.
Sinüs taban elevasyonlarında tip ı atelokollojen süngerlerin ksenojen greftler ile yeni kemik oluşumu açısından histopatolojik olarak karşılaştırılması
(Başkent Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, 2020) Çapcı, Abdullah; Araz, Kenan
Birtakım komplike faktörler dolayısıyla dişsiz posterior maksillaya implant yerleştirilmesi genellikle zor bir işlem haline gelmektedir. Posterior maksillaya implant yerleştirilmesi için yeterli kemik yüksekliği ve hacmi elde etmede maksiller sinüs tabanı yükseltilmesinin öngörülebilir ve başarılı bir tedavi seçeneği olduğu belirtilmektedir. Bu çalışmada, maksiller sinüs tabanı yükseltilmesinde kullanılması düşünülülen atelokollajen süngerlerin, bu işlemde sıklıkla kullanılan ksenojen greft partikülleriyle, yeni kemik oluşumu açısından histoljik ve histomorfometrik olarak karşılaştırılması amaçlandı. Bu amaçla; 16 adet Yeni Zelanda tipi beyaz tavşanda bilateral sinüs taban yükseltilmesi yapılarak, sinüs membranı altında oluşturulan boşluklar, sağ tarafta atelokollajen sünger, sol tarafta ksenojen greft eşit hacimde yerleştirilerek ogmente edilmiştir. Postoperatif dönemde tavşanlar, 4. ve 8. Haftaların sonunda her seferinde 8’er adet olmak üzere sakrifiye edilmiştir. Elde edilen örnekler 4 gruba ayrılarak histopatolojik ve histomorfometrik olarak değerlendirilmiştir. Histopatolojik değerlendirilme sonucunda iki materyalin de biyouyumlu maddeler oldukları ve osteojenik hücrelerin transferi için uygun ortam oluşturdukları anlaşılmıştır. Histomorfometrik değerlendirmeler yeni kemik oluşumu yüzdesi açısından materyaller arasında farklılık olmadığını göstermiştir. (p>0.05) Ancak; yeni oluşan kemik alanı, osteoid alanı ksenojen greft kullanılan bölgelerde çok daha büyük olarak tespit edilmiştir. (p<0.05) Atelokollajen sünger deney süresi boyunca hacmini koruyamayarak rezorbe olmuş ve ogmente edilen bölge kollabe olmuştur. Ksenojen greft partiküllerinde minimal rezorpsiyon görülmüştür. Atelokollajen sünger kullanılan bölgelerde daha yoğun trabeküler kemik ağı izlenmiştir. Bu tez çalışması Başkent Üniversitesi Hayvan Deneyleri Yerel Etik Kurulu tarafından onaylanmış (Proje No: D-DA18/04) ve Başkent Üniversitesi Araştırma Fonunca desteklenmiştir. Due to a number of complicated factors, implanting the toothless posterior maxilla is often a difficult procedure. It is stated that maxillary sinus floor elevation is a predictable and successful treatment option to obtain sufficient bone height and volume for implant placement in the posterior maxilla. In this study, it was aimed to compare the atelocollagen sponges which are thought to be used in maxillary sinus floor elevation with xenogen graft particles, which are frequently used in this procedure, histopathologically and histomorphometrically in terms of new bone formation. For this purpose; In 16 New Zealand white rabbits, bilateral sinus floor elevation was performed and the cavities formed under the sinus membrane were augmented by placing an atelocollagen sponge on the right side and an equal volume of xenogen grafts on the left side. In the postoperative period, the rabbits were sacrificed at the end of the 4th and 8th weeks, 8 each time. The obtained samples were divided into 4 groups and evaluated histopathologically and histomorphometrically. Histopathological evaluation revealed that the two materials were biocompatible materials and formed a suitable environment for the transfer of osteogenic cells. Histomorphometric evaluations showed that there was no difference between the materials in terms of percentage of new bone formation. (p> 0.05) However, the newly formed bone area and osteoid area were found to be much larger in the areas where xenogen grafts were used. (p <0.05) Atelocollagen sponge was unable to maintain its volume during the test period and resorbed and the augmented region collapsed. Minimal resorption was observed in xenogen graft particles. In areas where atelocollagen sponges were used, more intense trabecular bone network was observed. This thesis was approved by Baskent University Animal Experiments Local Ethics Committee (Project No: D-DA18 / 04) and supported by Baskent University Research Fund.
Temporomandibular eklem internal düzensizliklerinde sinoviyal sıvıdaki sIL- 1RII, sTNF- αRI ve sIL-6r seviyesinin değerlendirilmesi
(Başkent Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, 2006) Yener, Efsun; Araz, Kenan
Toplumda sıklıkla görülen temporomandibular eklem internal düzensizliklerinin etiyolojisi, disk pozisyonuna, intraartiküler vakum etkisine, sinoviyal sıvı içeriğindeki değişikliğe ve eklem yüzeylerindeki dejenerasyona bağlanmaktadır. Son yıllarda sinoviyal sıvı içeriğindeki değişikliklerin ve proinflamatuar sitokinlerin etkisi popülarite kazanmaktadır. Özellikle de IL- 6, TNF-α, IL- 1β ve reseptörleri üzerinde sıklıkla durulmaktadır. Bu çalışma temporomandibular eklem internal düzensizliği olan hastaların sinoviyal sıvılarındaki sIL- 6R, sTNF- αRI ve sIL- 1RII konsantrasyonlarının artrosentezin başarısına etkisini değerlendirilmek amacıyla planlanmıştır. Serbest halde bulunan bu reseptörlerden sTNF-αRI ve sIL- 1RII sitokinlerinin etkisini baskılayacak yönde etkilerken, sIL- 6R tam tersi yönde etki göstermektedir. Çalışmada 23 adet sınırlı ağız açıklığı ve ağrı şikayeti olan hastaya artrosentez işlemi yapılmış ve işlemden önce alınan sinoviyal sıvı örneği biyokimyasal olarak incelenmiştir. Her hastada preoperatif, erken postoperatif ve postoperatif 1. haftada ve 1. ayda maksimum ağız açıklığı ölçülmüş, ayrıca görsel analog skala (VAS) çene hareketleri sırasında duyulan ağrının belirlenmesi için kullanılmıştır. Biyokimyasal analizde her reseptöre spesifik Eliza Kiti kullanılmıştır. Tedavinin başarı kriteri maksimum ağız açıklığının 38mm’ den fazla olması ve VAS değerlerindeki düşüş olarak belirlenmiştir. Sonuçlarda tedavinin başarılı kabul edildiği grupla başarısız olduğu grup arasında sTNF-αRI ve sIL- 1RII konsantrasyonları açısından istatistiksel olarak anlamlı bir fark olmadığı, fakat sIL- 6R konsantrasyonun tedavinin başarısız kabul edildiği grupta anlamlı düzeyde yüksek olduğu gözlemiştir.