Browsing by Author "Ş. Sevmiş,"

Now showing 1 - 2 of 2

Komplike Renovasküler Hipertansiyonda Renal Ototransplantasyon
(Başkent Üniversitesi, 2006-09) Ş. Sevmiş,; S. K. Görür,; H. Sözen,; R. Emiroğlu,; G. Moray,; H. Karakayalı,; M. Haberal
Amaç: Renal arterin izole fibroblastik ve aterosklerotik lezyonlarına bağlı hipertansiyonda perkütan translüminal anjioplasti (PTA) tercih edilen ilk tedavidir. Komplike renovasküler patolojilerde ve PTA’nın başarısız olduğu olgularda renal ototransplantasyon (ROT) alternatif bir tedavi şeklidir. Bu çalışmada renovasküler hipertansiyon nedeniyle renal ototransplantasyon yapılan olgular incelenmiştir. Materyal ve Metod: Şubat 1989-Aralık 2005 tarihleri arası ROT uygulanan 5 hasta retrospektif olarak incelendi. Cerrahi teknik olarak tüm hastalara renal eksplorasyon, renal prezervasyon, birden fazla arteri olup tek tek anastomoza uygun olmayan olgularda renal arter rekonstrüksiyonu ve iliak fossaya ototransplantasyon uygulandı. Sonuçlar: R0T uygulanan 5 hastanın 3“ü erkek ve 2’si kadın olup ortalama yaş 31,8±15,2 yıl (14–48 yıl) idi. İki hastada fibromüsküler displazi(FMD), 2 hastada aterosklerotik damar hastalığı ve 1 hastada Takayasu hastalığı mevcuttu. Tüm hastalarda ROT öncesi antihipertansiflerle kontrol edilemeyen hipertansiyon mevcuttu. İki hastada renal arter internal iliak artere uç-uca, çift arteri olan bir hasta “back-table”’de tek ağız haline getirilip eksternal iliak artere uç-yan ve çift arteri olan 1 hastada 1 arter internal iliak artere uç-uca, 2. arter eksternal iliak artere uç-yan anastomoze edildi. Son hastada tek renal arter mevcuttu. Bu hastada renal arterler ayrı ayrı internal iliak arter uç dallarına anastomuze edildi. Tüm hastalarda renal ven eksternal iliak vene uç-yan anastomoze edilirken hiçbir olguda üreteral anastomoz yapılmadı. Hastalar ortalama 9,8±5,7 yıl (1–16 yıl) takip edildi. Takip süresince hiç bir olguda mortalite ve morbidite görülmedi. Hipertansiyon ve böbrek fonksiyonları tüm hastalarda düzeldi. Yorum: Komplike renovasküler lezyonların tedavisinde ROT oldukça etkili bir tedavi şeklidir. Sonuçlar cerrahi tekniğimizin güven ve başarısını desteklemektedir. Summary Renal autotransplantation for complex renovascular hypertension Objective: Percutaneous transluminal angioplasty (PTA) is the usual treatment for isolated occlusive fibrodysplastic or atherosclerotic lesions of the renal artery. However, PTA may be unsuccessful or even hazardous in patients with a pathologic complex renal vascular condition. Renal autotransplantation (RAT) has been used as an alternative treatment for those patients. The purpose of this study was to evaluate the outcome of patients who underwent RAT at our center. Patients and Methods: Between February 1989 and December 2005, we performed 5 RAT procedures. Our surgical strategy included renal explantation, ex vivo renal preservation, ex vivo reconstruction of the renal artery (if necessary), and renal heterotopic autotransplantation. The subjects consisted of 3 male and 2 female patients (mean age, 31.8 ± 15.2 years; age range, 14-48 years). The surgical indications for RAT were fibromuscular dysplasia in 2 patients, Takayasu’s disease in 1 patient, and atherosclerosis in 2 patients. All patients had hypertension that was refractory to antihypertensive medication before RAT was performed. The renal artery was anastomosed end to end to the internal iliac artery in 2 patients. In 1 patient, the adjacent edges of 2 renal arteries were sutured together to create a single opening and were then anastomosed end to side to the left external iliac artery. One patient who had 2 renal arteries received 2 separate anastomoses (one of which was created end to side to the external iliac artery and the other, end to end to the internal iliac artery). The last patient, who had 3 segmentary arteries, received 3 separate anatomoses, all of which were created end to end to branches of the internal iliac artery. The renal veins were anastomosed end to side to the external iliac vein, and no ureteral reimplantation was needed. The mean posttransplantation follow-up period was 9.8 ± 5.7 years (range, 1-16 years). Results: During the follow-up period, no morbidity was noted and no patient died. In all patients after surgery, hypertension resolved or improved and the function of the autotransplanted kidney improved. Conclusion: RAT is highly effective for the treatment of complex renovascular lesions. The technique of ex vivo repair is a safe and effective surgical procedure that can be performed in a clinical setting
Sürekli Ayaktan Peritoneal Diyaliz Kateter Uygulama Sonuçlarımız
(Başkent Üniversitesi, 2006-09) Y. Ekici,; F. Karakayalı,; Ş. Sevmiş,; İ. Aliosmanoğlu,; G. Moray,; M. Haberal
Amaç: Son dönem böbrek yetmezliği hastalarında sürekli peritoneal diyaliz yöntemi oldukça etkili bir tedavi seçeneğidir. Peritoneal diyaliz kateterleri açık teknikle yerleştirilmektedir. Bu çalışmanın amacı, kateter yerleştirme tekniğimizin etkinliğini ve işleme ait komplikasyonların incelenmesidir. Materyal ve Metot: Çalışmamızda Haziran 1996 ve Ekim 2005 tarihleri arasında 417 hastaya yapılan, 634 kateter ilişkili işlem geriye dönük olarak incelenmiştir. Bütün kateter ilişkili ameliyatlar 5 çocuk hariç lokal anestezi ile yapılmıştır. Kayıtlı bilgiler hasta demografik verileri, kateter takılma metodu ve komplikasyonlar açısından (kateter çıkış yeri enfeksiyonu, kateter çalışmaması, diyalizat kaçağı, kesi yerinde ve kasık fıtığı, erken peritonit, manşet(cuff) protrüzyonu, organ perforasyonu) araştırıldı. Sonuçlar: Çalışmaya dahil edilen hastaların 219’u kadın ve 198’i erkek olup, ortalama yaşları 47.6±15 (8-92)’di. Kateter çıkış yeri enfeksiyonu 42 (% 9.2), kateterde çalışmama 26 (%6), diyalizat kaçağı 19 (%4.2) işlemde görüldü. Görülen otuzsekiz yara yeri enfeksiyonu yara bakımı ve pansumanla tamamen tedavi edildi. On iki hastada ameliyat sonrası kesi yerinde fıtık (%2,6) ve on bir hastada kasık fıtığı (%2,4) görülmüştür. Erken peritonit 38 (%8.4), manşet protrüzyonu üç işlemde görülmüştür. Kateter takılması sırasında üç iyatrojenik ince barsak perforasyonu görüldü. Bu hastalara primer anastomoz yapıldı ve başka bir komplikasyon görülmeden hastalar şifa ile taburcu edildi. Yorum: Bu retrospektif çalışma, göstermektedir ki tekniğimiz düşük komplikasyon oranları ile oldukça güvenlidir. Open insertion of peritoneal dialysis catheters in patients receiving continuous ambulatory peritoneal dialysis: a single-center report Objectives: Continuous ambulatory peritoneal dialysis (CAPD) is an effective form of treatment for patients with end-stage renal disease. The open insertion of peritoneal dialysis (PD) catheters is a standard surgical technique. The purpose of this study was to determine the efficacy of the open insertion of PD catheters at our institution and to identify complications related to that procedure. Patients and Methods: Between June 1995 and October 2005, 417 patients (219 women and 198 men; mean age, 47.6 ± 15 years; age range, 8-92 years) with end-stage renal disease who underwent a total of 634 catheter-related operations were evaluated retrospectively. All catheter-related operations were performed after the patients (except for 5 children) had received a local anesthetic. The data analyzed included patient demographics, the method of catheter implantation, and complications such as infection at the catheter exit site, catheter withdrawal, dialysis fluid leak, incisional or inguinal hernia, early peritonitis, cuff protrusion, and viscus perforation. Results: Early exit-site infection developed in 42 (9.2%) of 452 catheter placements. Twenty-six catheter failures (6%), which were defined as inadequate flow during inflow and outflow, occurred. Fifteen catheters were withdrawn because of nonfunction. Dialysis fluid leakage occurred in 19 patients (4.2%). Thirty-eight wound infections were successfully treated with daily wound dressing. After operation, an incisional hernia developed in 12 patients (2.6%), and an inguinal hernia developed in 11 patients (2.4%). Early peritonitis developed in 38 patients (8.4%), and cuff protrusion was noted in 3 patients. Three small iatrogenic intestinal perforations were identified during catheter placement. After a primary anastomosis was created, all patients were discharged without complications. Conclusion: This retrospective review shows a relatively low surgical complication rate, and indicates that CAPD program at our center is safe and successful.