Insanity’s crescendo: mental illness and its effect on literary production with(out) treatment in john porcellino’s the hospital suite (2014) and rachel lindsay’s rx: A graphic memoir (2018)

Abstract

In this thesis, the representation of mental disability, stigma, and patient autonomy in John Porcellino’s The Hospital Suite (2014) and Rachel Lindsay’s RX: A Graphic Memoir (2018) are explored through the frameworks of disability studies and medical humanities. In this thesis, it is argued that both memoirs challenge the stigmatization of mental illness by foregrounding the experiences of psychiatric patients, drawing on the distinction between the medical and social models of disability. While Porcellino’s narrative portrays obsession triggered by physical illness, Lindsay criticizes societal and familial pressures that normalize forced treatment, especially considering past pathologization of feminine emotion and gender-based standards. The ethical debates surrounding autonomy in mental health care, particularly the right to refuse treatment or hospitalization, are studied in detail. By analyzing how Porcellino and Lindsay navigate these issues, the significance of patient-centered approaches that take individual experiences and preferences into account is underscored. As both works illustrate how artistic expression can serve as a tool for personal healing, the healing power of art is also emphasized. In this study, how stigma functions within the biomedical model and how the biopsychosocial model, which combines biological, psychological, and social factors, provides a more comprehensive understanding of mental health are considered. Ultimately, the broader impact of integrating humanities into the conversation about mental health, particularly in regard to creativity, patient care, and the portrayal of disabilities is emphasized in this study. Bu tezde John Porcellino’nun The Hospital Suite (2014) ve Rachel Lindsay’in RX: A Graphic Memoir (2018) adlı eserlerindeki zihinsel engellilik, damgalanma ve hasta özerkliğinin temsilleri, engellilik çalışmaları ve tıbbi beşerî bilimler çerçevesinden incelemektedir. Tezde, her iki eserin de psikiyatrik hastaların deneyimlerini merkeze alarak zihinsel hastalığa yönelik damgalamaya karşı çıktığı ve engelliliğin tıbbi ve sosyal modelleri arasındaki ayrımı göz önünde bulundurduğu ileri sürülmektedir. Porcellino’nun anlatısı, yazarın fiziksel hastalık sonrası ortaya çıkan obsesif-kompulsif bozukluk ile mücadelesini betimlerken, Lindsay özellikle kadınların duygularının geçmişte hastalık olarak görülmesini ve toplumsal cinsiyete dayalı normları dikkate alarak, zorla uygulanan tedavileri normalleştiren toplumsal ve ailevi baskıları eleştirmektedir. Tez, tedaviyi veya hastaneye yatışı reddetme hakkı gibi ruh sağlığı hizmetlerinde özerklik meselesi etrafında dönen etik tartışmaları ayrıntılı şekilde incelemektedir. Porcellino ve Lindsay’nin bu meseleleri nasıl ele aldıkları analiz edilerek bireysel deneyimleri ve tercihlerine öncelik veren hasta odaklı yaklaşımların önemi vurgulanmaktadır. Her iki eser de sanatsal ifadenin kişisel iyileşme sürecinde bir araç olabileceğini gösterdiği için, bu çalışmada sanatın iyileştirici gücüne de dikkat çekilmektedir. Tez, damgalamanın biyomedikal model içinde nasıl işlediğini ve biyolojik, psikolojik ve sosyal etkenleri birleştiren biyopsikososyal modelin ruh sağlığının daha bütüncül bir şekilde anlaşılmasına nasıl katkı sağladığını tartışmaktadır. Sonuç olarak bu çalışmada beşerî bilimlerin ruh sağlığı konusuna dâhil edilmesinin, özellikle yaratıcılık, hasta bakımı ve engellilik temsili bağlamlarında ne denli kapsamlı etkiler yaratabileceği ortaya konmaktadır.